"Fark ve Tekrar" için, Deleuze'ün bir kitabına konu olmakla kalmayıp, felsefesinin ana çatısını oluşturan bir kavram çifti diyebiliriz. Bunlar, sadece akademisyenlerin anlayabileceği esoterik bir çözümlemeye işaret etmiyor, yeni, bence çok daha etkili olabilecek bir politik perspektifi dile getiriyorlar. Hatta, bir politik-prespektif betimlemenin ötesinde, çok daha üretken estetik bir yaratıcılığın yolunu açıyorlar. Bu yazıda, sözkonusu büyük iddiaları sağlam bir şekilde temellendirebilecek yetkinlikte bir birikime sahip olmadığımdan sadece bölük pörçük okumalarımın bende bıraktığı izlenimi aktarmaya çalışacağım.

Hegel’e göre ‘tekrar’ tarihte kritik bir rol oynar. Eğer bir şey yalnızca bir kez yaşanırsa, tesadüf olarak nitelenebilir, başka türlü tutum alınsa kaçınılabilecek bir hadise olarak tanımlanabilir; ama aynı olay tekrarlanırsa bu, daha derin bir tarihsel sürecin geliştiğine işaret eder.

Yazmaya uzun bir ara verince, birşeyler karalamak için konu bulmak çok zorlaşıyormuş. Deleuze okumalarım ışığında birşeyler yazmayı zaten düşünüyordum ama günlerce kıvrandıktan sonra bile nerden giriş yapacağıma karar veremiyordum.Derken beklenmedik bir yerden, müzikten esin geldi. Bir İnternet Radyosundan dingin, güzel bir melodi kulağıma çalındı. Post-rock olduğunu anlamıştım, dolayısıyla türün en önemli temsilcilerinden Mogwai aklıma geldi. Sound'ları çok benzemesine rağmen değilmiş. Daha önce duymadığım "From Monuments To Masses" adlı bir grupmuş çalan. Hakkında Wikipedia maddesini okuyunca, grubun ilginç isminin bir tesadüf olmadığını anladım. Aradığım esini bumuştum.

Zizek bu soruyu şöyle cevaplıyor:

"Bir düşünüre duyalan gerçek sevginin ölçüsü, kişinin onun kavramlarının izini günlük deneyimlerinde her yanda görebilmesidir" (*)

Ulus Baker'in Spinoza'yı o kadar çok sevmesinin gerekçesi de bu muydu acaba? Bu sorunun cevabını hiçbir zaman bilemeyeceğiz belki, ama en azından bizim Ulus Baker'i neden sevmiş olduğumuzu açıklamak için Zizek'in formulü oldukça uygun görünüyor.