91 Yılıydı. 'ÖTK yöneticisi olmak'  suçu ile yargılanan ve içeride tutulan bir arkadaşımız, çıktıktan sonra yarım kalan eğitimini tamamlamak için yeniden ODTÜ'ye dönme kararını vermişti.

Uzun süreli ayrılıktan sonra yeniden okula giderken zorlanacğını düşünüyor, tek başına gitmek istemiyordu. Üçgün boyunca birlikte gidip geliyorduk, üç gün boyunca da yanlız kalmamaya çalıştı üniversitedeyken. Dördüncü günde sabah okulda ayrıldı benden "biraz dolaşacağım" diyerek ve gidiş saatine yakın bir zamanda da döndü. "Ne yaptın" sorusuna verdiği yanıt, "tepik atacağım bir kaç taş vardı. Onlara tepik attım" olmuştu

Orayı yaşayan herkesin tepik atacağı bir taşı yok muydu zaten? Umutlarının, düşlerinin, sevinçlerinin, korku ve öfkelerinin simgesi bir taş.

1968 yılında ODTÜ’deydim. Hayatımda bir daha yaşayamadığım ve anlatılması hiç kolay olmayan, harikalarla dolu, olağanüstü bir dönemdi bu...Belki kendi tarihimin belki de dönem tarihinin bir tepe noktası, “zenit anı”ydı. Bu an, yaratıldı, yaşadı ve buharlaştı. Geride bazı izler bırakmış olabilir. 68’de ODTÜ’de olanların belleğindeki izlerinin silinebileceğini hiç zannetmiyorum. Birlikte yaşadıklarımızı, yarattıklarımızı ve yaptıklarımızı, herkesin belleği, başka türlü kaydetmiştir kuşkusuz. Ben sadece, kendime ait bir 68 anlatabilirim. Bunun ODTÜ’nün 68’i olduğunu iddia etmiyorum. “Gerçek” olduğunu da... Ancak, idealize etmeden, olduğu gibi korumaya özen gösterdiğim anılara dayalı bir anlatı olmasına çaba göstereceğim bu metnin.