Yahşi Batı Popüler

Vasat bir türk filmi. Esprtileri güzel düşünülmüş yer yer güldürüyor.

Cem Yılmaz'ı Leman Dergisinde çizerlik yaptığı günlerden beri takip ederim. Çekirge ve Sosyeti Polisi başlıklı köşesinde hepimizi kırar geçirirdi. Aynı Dergideki bir başka çizer ile -Ahmet Yılmaz- akraba olup olmadıklarını konuşurduk kendi aramızda. Derken tek kişilik gösterileri geldi. 3-4 kez izleme şansı buldum ve hemen hepsinde fenalık geçirene kadar gülmüştüm. Sinemaya el attığında da ziyadesi ile sevinmiş, her çıkacak filmini heyecanla bekler olmuştum. Herşey Çok Güzel Olacak, Hokkabaz, GORA, AROG... İçlerinde en çok Hokkabaz'ı beğenmiş en çok da GORA'ya gülmüştüm.

Eşimle Avatar'ı izlemek için sinemaya gittiğimizde yer olmadığını görünce 'Hadi Yahşi Batı'ya gidelim dedik. Yanlış anlaşılmasın Yahşi Batı da gündemimizdeydi ama daha sonra gitmeyi planlıyorduk.

Cem Yılmaz'ın genel imajından olacak çok güleceğimi düşünüyordum ama ştan söyleyeyim çok gülemedim. Hokkabaz ve Herşey Çok Güzel Olacak zaten bir komedi filmi olmadığı için gittikten sonra 'gülmediğimiz halde' filmin güzel bir film olduğuna çıkışta hem fikir olmuştuk. Lakin Yahşi Batı % 100 komedi formatı ile yazılmış ve yönetilmiş bir film. Buna rağmen fazla gülmemek bana tuhaf geldi. Anlatılan hikaye, başlangıçtaki öykünün nasıl geliştiğini anlatan rakı sofrası hariç bence ilginç. Sanırım Cem Yılmaz'ı Cem Yılmaz yapan beklenmedik, zaman zamanda taşı gediğine oturtan lafları idi. Senaryodaki replikler ve anlatımda hiçbir beklenmedik bir durum olmadığı gibi sanki bu açığı kapatmak için hemen her filminde/gösterisinde küfürün dozu ve şeklini giderek arttırması dikkat çekmeyecek gibi değil. Hele Yahşi Batıda zaman zaman ana-avrat-bacı düzeyine indirgediği küfürler filmin genel havasından kopmamı sağladı. Bir de aynı esprinin 10-15 defa yapılması ( CHUCK=ÇAK) tam anlamıyla kabak tadı verdirtti.