Nosferatu Popüler

Filmde hemen herkes garip davranışlar sergiliyor. Gerçi öyle bir ortamda nasıl davranılır o da ayrı. Sadece çingeneler farklı.

Kont Dracula ile Harker'ın ilk karşılaşmalarında Drakulanın diğerinin üstüne gitmesi ve sonrasında hadi artık işimize bakalım diyerek, hiçbir şey olmamış gibi devam etmeleri enteresan.

O zamanlar herhalde vakit, nakit değilmiş. Oyuncular bazen o kadar çok yavaş hareket ediyorlar ki insan şaşırıyor. Herhalde yönetmen o sırada keyiften dört köşe oluyordur.

1922 tarihli klasik Murnau filminin bu yeni yapımında Nosferatu rolünde hiç beklenmedik biri var; Klaus Kinski. Nedense ben pek uyuşturamadım bu rol ile Kinski'yi. Ama yine de ortada müthiş bir performans var.



Herzog ile Kinski'nin beş film üretmiş efsanevi ortaklıklarının ikinci filmi.



Nosferatu, telif hakları problemini aşmak için Almanların Bram Stoker'ın Kont Drakula'sı için uydurdukları ad. Öykü aslında aşağı yukarı aynı .

John Harker adlı Wismar'lı bir emlakçı çaresizlikten satamadığı bir mülkü pazarlamak için Kont Drakula'nın şatosuna gider. Bu ziyaret sırasında Kont, Harker'ın eşinin resmini görür ve çok etkilenir. Onu ele geçirmek için, Wismar'a gider. Beraberinde tabutlarını ve farelerini de. Bir zamanlar sakin ve güvenli bir kasaba olan Wismar, Kont'un ve yanındaki salgın taşıyıcı farelerin gelmesiyle, cehenneme dönüşür.



Filmin en önemli özelliklerinden biri de kullanılan müzik. Alman Progressive Rock topluluğu Popol Vuh başka Herzog filmlerinde olduğu gibi bunun da müziklerini yapmış. Son derece kasvetli ezgiler ama yine de çok keyifli ve filmin ruhuna da çok uyuyor.



En çok dikkatimi çeken sahne ise, gece bir vakit kasabanın boş meydanında Kont'un sağa sola koşturması. Herhangi bir efekt kullanılmadan hortlaksı bir atmosfer yaratılmış.



Her Herzog filmi gibi bu da hiç sıkılmadan seyredilen güzel bir film.