Kitera'ya Yolculuk - Theo Angelopoulos Popüler
Eski direnişci Spyro, 30 yıl aradan sonra sürgünde yaşadığı Rusya'dan ülkesi Yunanistan'a döner.
Direnişçilerin inatçılığıyla yaşamına kaldığı yerden devam etmeye kararlıdır. Ancak aradan geçen uzun 30 yıl kendisinde ve çevresinde geri döndürülmesi mümkün olmayan değişiklikler yapmıştır.
Kendisini terk edip gitmiş olsa da, ona karşı sevgisi hiç azalmamış olan karısı Katerina'nın bütün koşulsuz adanmışlığına rağmen artık karşısına çıkan güçlükleri aşabilecek durumda değildir. Filmin ana teması belki de bu; Gençliğin çoşkusunun ve enerjisinin zihinde devam etmesine rağmen bedenin artık ayak uyduramaması, yaşlılığın çaresizliği ve yalnızlığının adım adım ortaya çıkışı.
Ülkesine döndükten sonraki ilk günlerinde Spyro görkemlidir, eski karizması bütün haşmetiyle yerinde duruyor gibi görünmektedir. Ancak büyük bir şirket artık nerdeyse terkedilmiş köylerindeki arazileri toptan alıp bir otel yapmak istediklerinde, onlara karşı tek başına duracak gücü yoktur. Diğer bütün köylüler hiçbir işe yaramayan tarlalarını satıp, şehirdeki hayatlarını kolaylaştırmak istemektedir. Spyro toprağını satmak istemez. Otel inşaasının başlayabilmesi için bütün hak sahiplerinin topraklarını satması gerekmektedir. Tek tek isimler okunarak imzaların atıldığı toplu satış töreninde, Spyro eline bir kazma alır ve çorak toprağı kazmaya başlar, adı okunduğunda imzayı atmayacaktır. Böylece bütün köylülerin ve kendi kızının düşmanlığını kazanır, tehditler başlar, tarlasındaki baraka yakılır.
Spyro 30 yılın kendi kişiliğinden de çok şey alıp götürmüş olduğunu hissetmeye başlar; çöküş başlamıştır. İlk anlarda omzuna attığı ceketi, ağzında sigarasıyla eski karizmasının hala yerinde olduğu imajını veren Spyro, bir anda yardıma muhtaç bir zavallı haline gelmiştir.
Sinema
Üye eleştirileri
Toplam 3 üyeden ortalama puan:
Kurumuş elma
Tesadüfün bu kadarı olur. Bu filmi ikinci defa dün izledim. Önder de tanıtımını dün yapmış ve buradan aynı anda izlemiş olma ihtimalimiz doğuyor.
Filme geçersek, bu filmde baba figürü kendini çok hissettiriyor. Spyro Angelopoulos'un babasının gerçek adıymış ve O da hapis yatıp ölüme mahkum edilmiş.
Filmin içinde film var aslında. Spyro'nun yönetmen oğlu yaşlı aktörler arasından oyuncu seçerken aslında kendi babasını arar. Onlara "ego ime" yani "benim" dedirtir ve Spyro da gemiden indikten sonra da aynı şeyi söyler. Ayrıca köylülerin arazilerini satmak üzere toplandıklarında isimleri okununca "buradayım" demelerinde de aynı durum farklı şekilde tezahür eder. Burada yurtlarını satmalarına karşı yoğun bir alçalma ve eleştiri hissedersiniz. Zaten öncesinde de "ellerinden gelse gökyüzünü ve bulutları da satacaklar" denir bir sahnede. Angelopoulos bu filmin çekilecek mekanlarını araştırırken bir köy evine girdiğinde çürük elma kokusu (aslında bunu kendisi kurumuş elma olarak söyler) almış ve bu ona o kadar insani gelmiş ki filmin bir yerinde kullanmak istemiş. O yüzden Spyro yıllar sonra kendi evine girdiğinde çürük elma der. Otuz iki yıllık sürgünden döndüğünde de karısının ve akrabalarının beklediği evde kendisini yabancı hisseder ve yıllar önce kaldığı otel odasına gider. Bu filmde ben yoğun bir şekilde hayal kırıklığı hissettim. İnsanların kendilerini feda ettikleri ideallerin bir bir yıkıldığını görmeleri sonucu yaşadıkları hayal kırıklığı.
Spyro'yu oynayan ihtiyar ile karşı cepheden olan ve köye döndüğünde ona ölüm tehditleri savuran ihtiyar filmin sonunda ölmüşler. Ne kadar gerçek değil mi?
Tesadufe bak.:)
Çürük elma, gençliğin geride kalıp yaşlılığın çökmesinin bir metaforu gibi de geldi bana. Arkadaşı ile mezarlıkta yürürken gençliklerinde söyledikleri bir şarkıyı söylerler, "Kırk güzel kokulu elma aynı sepette" gibi. Elmanın ne olduğu malum. Daha sonra Spyro dönüp dönüp karısının arkasından "Çürük elma"/"kurumuş elma" der. Rusya'ya geri gönderilmek üzere sahil güvenlik tarafından Rus gemisine yetiştirilmeye çalışıldığında da "Çürük Elma"dan başka hiçbirşey söylemediği vurgulanır.
Elmalar / hayat kurumuştur artık.
Çürük Elma
Angelopoulos'tan bir başka başyapıt. "Puslu Manzaralar"da iki çocuğun dramını anlatmıştı, bu fimde ise hayatlarının sonundaki iki yaşlı insanın.
Spyro büyük bir adamdır ama o bile hayat karşısında boynunu eğmek zorunda kalır. Filmin başlarındaki Spyro ile sonlarındakini karşılaştırmanızı tavsiye ederim. Örneğin tarlasını satmak istememesi üzerine, kapısına gelip ölüm tehditleri savuran eski düşmanını karşılamak üzere, paltosu omuzlarında asılı bir şekilde kapıda dikilişi ya da yine aynı eski düşmanı köyü terketmek üzere yola koyumaya hazırlanırken onunla yaptığı konuşma esnasında tek kelime etmeden vakur duruşuyla, karısı tarafından gizlendiği eski evlerinden elinden tutarak çıkarılıp bahçe kapısında boynu bükük, çökmüş bir ihtiyar olarak duruşunu.
Bir duba üzerinde durup pusun içinde yavaş yavaş gözden kaybolmaları da adeta bu dünyada artık bir yerlerinin olmadığının metaforu gibidir.
Spyro'unun karısı rolündeki oyuncunun performansı insanın ağzını açık bırakıyor.