Çığlıklar Ve Fısıltılar - Cries And Whispers Popüler
Dört kadının -kızkardeşler Agnes, Karin, Maria ve hizmetçileri Anna- etrafında dönen, ölüm, yalnızlık, aşk ve cinsellik üzerine tipik bir Bergman filmi daha.
Agnes ölüm döşeğindedir; Anna 12 yıldır kendini ona büyük birsadakatle ve sevgiyle adamıştır. Karin ve Maria da son günlerinde yanında olmak için aile konağına gelmişlerdir. Agnes'in ölmekte oluşu kardeşleri bir iç muhasebeye ve kendi aralarındaki ilişkileri sorgulamaya yöneltir. Karin entellektüel ama otoriter ve soğuktur.Cinselliği büyük bir baskılanım altındadır. Maria (Liv Ullman'dan başka kim olabilirdi ki?) ise tam aksine dışa dönük, cinselliğini pek bir sınırlamaya tabii tutmayan açık bir kadındır. Anna ise inançlı, küçük kızını kaybetmiş olmasına rağmen, hayata karşı bir isyan içinde olmayan, sadık ve sevgi dolu biridir.
Ölümün çok korkunç gölgesi altında farklı karakterlerin aldıkları tavrı sergileyen, iç hesaplaşmalarını ortaya döken bir film
Sinema
Üye eleştirileri
Toplam 2 üyeden ortalama puan:
Çığlıklar ve fısıltılar devam ediyor
Bergman bu filmini yapmadan önce ekibine gönderdiği yazıda iç mekanların kırmızı ağırlıklı olacağını ama niye böyle olacağının sorulmamasını çünkü bilmediğini söylemiş. Sanırım fısıltıların anlamı, filmi izledikten sonra izleyenin kulağında etki olarak duyulmaya devam etmesidir. Anna'nın Agnes'i kucağına alma sahnesi ise gerçekten etkileyici.
Eleştiren Önder Kurt Aralık 07, 2008
Son Güncelleme: Aralık 07, 2008
#1 Eleştirmen - Bütün eleştirilerime bakın
Kadrolu Bergman Kadınlarının Varoluşsal Sorunları
Bu film ben de inancın bir olumlaması izlenimi bıraktı. Karin ve Agnes tamamen zıt karakterde ama her ikisi de modern zamanların kadınlarıdır. Farklı iki kutuptan gelerek, ölüm karşısında aynı korkak ve bencilce tavrı sergilerler. Oysa Anna, Tanrı o küçük kızını elinden almış olmasına rağmen inancında hiçbirşey kaybetmez. Bir rüya mı yoksa sürrealist bir çekim mi olduğu pek anlaşılmayan sahnede ölü Agnes'in çağırması üzerine kızkardeşleri kısa bir diyalogtan sonra dehşete kapılıp kaçarken, Anna sonuna kadar yanında yer alır; klasik bir tablo görünümündeki sahnede bir anne şefkatiyle Agnesi kucağına alır.
Bergman'ın dış çekimlerin ağırlıkta olduğu filmleri, bütün kasvetine rağmen seyretmesi büyük bir zevk veriyor..Ama o yoğun kasvet iç mekanlarda geçince ortaya kaldırılması oldukça zor filmler çıkıyor. Hele bütün mekanlar kırmızı fona sahip olunca, ağrılık daha da artıyor.
Çığlıklar ve Fısıltılar da böyle bir film.
Lost'takine benzer fısıltılar neye gönderme yapıyor anlayamadım.