Onu tanıdığımda herkesten öc almak ister gibi bakıyordu. Koskocaman, simsiyah, güzel gözlerinin etrafı uykusuzluktan mosmor olmuştu. Gülerken sesi hırıldar gibi çıkıyordu. Tanışmak için elini isteksizce uzattı. Sanki herkese canlarını acıtmak ister gibi bakan kız, elini kimseyi incitmek istemeyen narin, yumuşak tüylü bir varlık gibi usulca bırakıyordu tanımadığı insanların avuçlarının içine.
Bir grup arkadaş oturmuş konuşuyorduk, gözlerini bana dikerek baktı. Çok önemli bir şey söyleyecek gibi aralandı kurumuş dudakları, beyaz teninin üzerinden gri gölgeler geçti. Bir an duraksadı. Hali tuhaftı, sessizleşen salona usulca döküldü kelimeleri;
"Siz hiç, bir hayat kurtardınız mı?"
Soru banaydı. Hazırlıksız yakalanmıştım. Morlaşmış göz altları, yorgun göz kapaklarının çevrelediği iki iri siyah yuvarlak beni orada köşeye kıstırmış, sanki ruhumu çırılçıplak ortaya çıkarmıştı. Duymamış gibi yapamazdım. O iki iri siyah yuvarlağa, bir çift ela, iki çift mavi, dört çift kahverengi yuvarlak daha eklenmişti. Yanıt vermek zorundaydım. "Evet, kurtardım" dedim. "Yardıma ihtiyacı olan bir kişiyi kurtardım". Başlangıçta konuşmakta çekimserken artık asla söylemek istemeyeceğim şeyleri söyleyiverecekmişim gibi geliyordu bana. Devam ettim; "Evet bir hayatı kurtardım. Bir kişiyi yaşama geri çekmek için mücadele ettim. Bu tarafta kalmak istemeyen birisinin yolunu kestim ve yaşayanların, hergün birbirini yiyenlerin arasına çekip aldım onu. Hayatı sona erdirme kararının o kadar kolay verilebilecek bir karar olmadığını o zaman bilmiyordum. Kimse söylememişti. Hayata dair bilgilerim kitaplardan, filmlerden ve şarkılardan geliyordu. Birinci elden gözlemlerle hayatın öğrenildiğini bile bilmiyordum. O kararı vermiş kişilere saygım yoktu. Herhangi bir duygum da yoktu, sadece kayıtsızdım. Pervasızca önüne çıktım, yolunu kestim. Hayatını bitirmesine engel oldum" İri gözleri ile hala bana bakıyordu, ilave etmek zorundaydım; "Bir hayat kurtardım, ama o hayatı sürdürmesini sağlayamadım"
Siyah gözler "Neden?" diye sordu.
"Çünkü çok kararlıydı, kararını kimse değiştiremezdi" dedim.
Sıkıntılı bir sessizlik oldu masada.
Bu kez ben sordum;
"Siz bir hayatı kurtarabilir misiniz?", "Ne yaparsınız bir hayatı kurtarabilmek için?"
Siyahlı kız; "Bu soruları bekliyordum senden" dedi. İnsanın ruhuna kadar işleyen bakışlarını ilk kez kaçırdı benden. Bir şey söyleyecek gibi oldu, bir an dudağının kenarına tuhaf bir gülümseme konar gibi oldu vee masadan kalktı gitti. Geride kalanların hiç birisi sorduğum sorulara cevap vermek istemedi.
Popüler
