Rüya Adam Popüler

Rüyalar bazen tuhaf oluyor. Çok rüya görmeyenler, ya da gördüğü rüyayı anımsamakta güçlük çekenler, ya da rüya gördüğünü farkedemeyecek denli derin uyuyanlar için rüya görmek zaten başlı başına bir tuhaflık.

Olağan hayatın hengamesi içinde gittiğini zannederken bir bakıyorsun ölmüş insanlar karşında, ya da uçuyorsun ya da suların altında nefes alabiliyorsun. Benim rüyalarla aram iyi değil. Canım istediği zaman yatıp yedi saat deliksiz uyumayı becerebiliyorum. Dinlenmiş kalkıyorum. Nadir rüya görüyorum ama gördüğüme deyiyor, çünkü her biri mibarek, film gibi oluyor. Sabah olup uyanma saati gelse bile en azından rüyamın sonunu getireyim istiyorum. "Dur şurasını da göreyim, dur ne olacak acaba?" diyerek çekiştirebildiğimce uyumaya devam ediyorum. Maksat uyandıktan sonra günün geri kalanında rüyama bir son uydurmakla vakit kaybetmemek.

2006 yılında gördüğüm bir rüya var ki, hayatımda gördüğüm en garip rüyalardan bir tanesiydi. Eş zamanlı bir rüyaydı, gece geçiyordu. Çocukluğumun evindeymişim. Altı yaşındaymışım. Kapılar pencereler açık tüm ev ahalisi uyuyormuşuz. Koskocaman bir dolunay şehri aydınlatıyormuş.

Ben susayıp kalkıyorum. Üst kattaki holde masanın üzerinde hep içi su dolu bir sürahi su olur, yanında da üstü dantelli örtü ile kapatılmış bir bardak. Masaya ilerliyorum bakıyorum sürahi boş. Bahçedeki tulumbadan soğuk su içmeye kara veriyorum. Bardağı elime alıyorum. Trabzanlara tutunarak boyuma yüksek gelen basamaklardan usul usul aşağı kata iniyorum. Sola dönüp bahçe kapısına geliyorum. Eşiği geçip iki basamak indikten sonra bir kaç adım atmam lazım. Kapıyı tam geçerken tulumbanın yanında uzun boylu bir adam görüyorum.

Bir an ürperiyorum. Ama kendi kendime "korkma" diyorum, "büyüdün sen artık". Bakıyorum elimdeki su bardağı giderek küçülüyor. Adamla aynı boya geliyorum. Sahiden büyümüşüm, şimdiki halim. İçimden korkulu düşünceler geçiyor, Ne oldu bizimkilere? Az evvel geçtiğim kapıya dönüp bakıyorum tahtalar eskimiş, evin boyaları dökülmüş. Peki ya ninem?

Adam: "Öldü o"

Ben: "Ne zaman"

Adam: "Çok zaman oldu, hatırlarsın"

Ben: "Rüyadayız değil mi?

Adam: "Rüyadayız"

Ben: "Peki ya ninem?"

Adam: "Bu soruyu az önce de sormuştun"

Ben: "Cevabı ne o halde?

Adam: "Cevabını verdim az önce.Bazı şeyleri kabul ettiğimizi zannederiz ama kolay kabullenemeyiz. Sen de anneannenin ölümünü kabullenemedin. Gel şu tulumbanın suyundan iç evvela. "

Rüya olduğunu bildiğim bir rüyanın içindeyim yine. Ama adamın yüzü hem rahatsız ediyor, hem garip biçimde huzur veriyor ve bir o kadar da tanıdık. Ama tanıdığım bir kimse değil.

Adam: "Al bu suyu iç" diyor.

Elimdeki bardak ne zaman el değiştirdi?

Uzanıp su dolu bardağı alırken ellerimiz birbirine değiyor, normal el sıcaklığında. Bardağı alıp buz gibi suyu kana kana içiyorum. Çok iyi geliyor. Geriye veriyorum bardağı. Adam: "İçmedin bak" diyor. Bakıyorum bardak dolu.

Ben: "Ama içmiştim hepsini"

Adam: "Bu bir ilüzyon" diyor.

Ben: "Bu bir ilüzyon" diye tekrarlamak isterken "Hayır bu bir rüya" diyorum.

Adam: Sessizce gülümsüyor.

Gülümserken yüzündeki hiç bir kas oynamıyor. Dümdüz ve ifadesiz bir yüzü olduğu o an dikkatimi çekiyor.

Ben: "Kimsin sen?"

Adam: "Şimdi tanışmış olduk, tekrar görüşeceğiz, beni yavaş yavaş tanıyacaksın" diyor.

Bana doğru yürüyüp yanımdan geçerek eve giriyor. Sağ taraftaki merdivenlerden üst kata çıkıyor. Ayak seslerinin uzaklaştığını duyuyorum. Her bir adımda ev yenilenmeye başlıyor. Kapının, pencerenin pervazları birbirini daha sıkı tutuyor, Kırık camlar onarılıyor. Benim boyum giderek kısalıyor. Üst katta sürahinin yanındaki tabağın içine bırakılan bardağın çıkardığı çınlayan sesi işitiyorum.

Yukarıya çıkmadan merdivenlerin kenarına başımı koyup uyuyorum.