BİR TUTKUNUN "ÖTEKİ" TARAFINA YOLCULUK Popüler

Şehrin öteki tarafında bir yerlerdeyim bugün... Soluk alınası pek tavsiye edilmeyen bir yerlerde... Her şeye inat çıkmışım bir kere yola, şehrin yanı başında ama çok uzakta hayatlar görmek tutkusuyla... Hep şehrin aşağısından görmeye alıştığım tepenin insan kokan tarafındayım bugün... Bir tutkunun, bir özlemin, bir sevincin öteki tarafında... Şehrin kral dairesindeyim bugün... Kadifekale'de...

Kadifekale'nin her yerini sarmış tandır ekmeği kokusu tarihin kokusunu bastırırcasına karşılıyordu sanki beni ve arkadaşlarımı daha ilk adımlarda. Her yabancı gibi hemen fark ediliyoruz her defasında iyi ki fark edilmişiz dercesine... Farklı hikâyelerin içinde herkeste hep aynı kalabilmeyi becermiş bir sıcak tebessümü çok görmüyorlardı bir yabancıya... Bir merhabanın ne kadar ötekisini görebilirdi ki bir insan bir yabancıda? Oysa çok geç kalmıyor görmekte bir yabancı burda bir selamın arkasından gelen ne varsa. Kadınlar daha bir kadın çileler daha bir çıplaktı burada... Ve hiçbir çocuk bu kadar “Anadolu” bakmıyordu sanki şehrin başka hiçbir yerinde... Kadersizliğe beşik kertilmiş hayatlar gördüm burada. Orda burada veya şuradakinde hiç görmediğim... Gözyaşları içlere damıtılmış ve hiç gösterilmeme çabası var bir yabancıya. Dertleri kalenin sınırına yetmiyordu insanların. Öylece taşıyordu başka diyarlara. Ama yinede ortak para birimi tebessüm bu yerde. Her mekânda ve her insanda geçerli, başka hiçbir yerde olmadığı kadar... Cebimizdeki bütün paralar anlamsızdı o an. En çok gülen en zenginiydi buranın. Şu Abi bu Amca ve bu Teyze... Hepsi servet sahibiydi yamalı elbiselerin gölgesinde. Her solukta içimde bir yerlere konan tebessümler biriktirdim kendime burada başka hiçbir yerde biriktirmediğim kadar. Her adımda ötekinin kendisi oldum burada. Tek bir ortak paydamız vardı herkesle... ''İNSAN''... İnsan sözcüğünün içi bir başka doluyordu sanki bu yerde.

Sevmedikleri ne vardır buranın insanlarının diye düşünmeye başlıyorum. Çok geçmeden de buluyorum cevabımı aslında. Burada bir tek zamanı sevmiyor insanlar. Hep yaklaşan bir şeyleri hatırlarcasına bir hüzün gamzesi konuveriyor her hatırladıklarında yanaklara. Evlerinin dışarıya taşmış bütün anılarıyla birlikte yıkılacağını hatırlıyorlar yaklaştığını hissettikçe zamanın... Belki yıkacaktı evet apartman dolusu bir yığın evi ama hangi yıkım ekibinin gücü yetecekti ki söylesenize bulutların üzerinde duran tapusu garantili anılara...

kankardeş