Beni Bu Dünyaya Niye Getirdiniz? Popüler

Bildiğim ama bilmediğim bir şeye doğru yürümeye başladık. Biliyordum, orada karımın yanında bir bebek yatıyordu, ama nasıldı? Neye benziyordu? Geleceği nasıl olacaktı? Belirsizliğe dogru yürürken kafamda o ses yankılanıyordu.

Birden bağırmasıyla irkildim. Balkonda kitap okuyordum o sırada. Hemen koştum yanına. Sancısı başlamıştı. Terden sırılsıklam olmuştu. Yüzünde acı bir ifade vardı. Yüz hatları birbirine karışmıştı. Kızacaktım bana niye daha erken seslenmedin diye. Hemen telefona koştum ambulans çağırmak için. Arabayla gitsek diye düşündüm. Ambulansa güven olmazdı. Saati bulurdu belki gelmesi. Arabaya kadar gidebilir miydi? Halbuki daha iki ay vardı. Erken doğum beklemiyorduk. İki ay sonra dünyaya gelecekti kızımız. Saçları anasının saçlarına, gözleri benim gözlerime benzeyecekti. Demek ki huyu da bana benzeyecekti. Sabırsız olacaktı. Bir an önce çıkmak istiyordu olduğu yerden.

- İyi günler. Selvi sokak Akkuş apartmanı Daire 7'ye acele ambulans istiyorum, erken doğum var.

Telefonu, diğer uçtaki kızın ne dediğini tam anlamadan kapattım, yanına koştum. Bağırmamak için üstündeki pikeyi ısırıyordu. Bir eliyle kanepenin döşemesini tırmalıyordu. “Ne olur” dedim. “Ne olur dayan biraz”. Alnı ter damlacıkları ile doluydu. Terini sildim, saçını okşadım.

-Ambulans şimdi geliyor. Lütfen dayan biraz. Sanki dünyada çok bir şey varmış gibi hemen çıkmak istiyor bacaksız. Aynı ben, değil mi? Sabırsız.

Hafifçe gülümsedi. Ama acıları izin vermiyordu gülümsemesine. Öksürür gibi oldu. Öksürmek istiyor, yapamıyordu. Yüzü iyice şişmişti. Koştum, bir havlu aldım, ıslattım. Yüzünü sildim, boynunu ve ellerini de. Kapı çalındı. Ambulans gelmişti. Hemşire bir iğne yaptı, sedyeye yatırıp çıkardılar. Ambulansa bindirdik, yanına oturdum. Biraz rahatlamış gibiydi. Yüzündeki ifade gel gitler halindeydi. Bir dinginleşiyor, bir acımsı hal alıyordu. Elini tuttum, öptüm. Dünyaya geliyordu kızımız. Çok düşünmüştük, çocuk yapalım mı diye. Çok istiyorduk. Çocuğumuz olsun, ona yaşamdan tüm öğrendiklerimizi öğretelim. İnsani değerlerle büyütelim onu. Yozluğun, çirkinliğin alıp başını gittiği bu dünyada, temiz, iyi, güzel bir çiçek gibi açsın. Ama bu savaşlar, işsizlik, açlık, sömürü... Ona kötülük mü etmiş olurduk? Hakkımız var mıydı buna? “Beni böyle bir dünyaya niye getirdiniz” derse, ne derdik? Uzunca düşündük bunları, tartıştık ve sonunda kararımızı verdik. İşte şimdi geliyordu, hem de erkenden. Hazırlıklı mıydık? Sanmıyorum. Daha biz tam büyümemiştik ki. Olsun, beraber büyürdük. O, bizi büyütürdü, biz de onu.

Hastaneye geldik, hemen aldılar onu içeri. Bana da beklemek kaldı. Düşünerek beklemek. Birazdan çok şey değişmiş olacaktı hayatımda. Birazdan yaşamda sadece öğrenci değil öğretmen de olacaktım. Onu el bebek gül bebek yetiştirmeyeceğim dedim kendi kendime. Görsün bütün çirkinlikleri, kötülükleri. Görsün de güzeli ve iyiyi anlasın. Kötüyü iyiye, çirkini güzele çevirmek için uğraşsın. Korkmasın, çekinmesin, yaşamın tam orta yerinde dursun. Anlamlı yaşasın. İlkeleri olsun, taviz vermesin onlardan. Amaçları olsun, amaçlarına ulaşmak için varını yoğuna katsın. Umut etsin, üretsin, gülerek baksın yarına.

Hemşirenin yanıma sokulduğunu farketmedim.

-Gözünüz aydın, kızınız dunyaya geldi. Buyrun gidelim.

Bildiğim ama bilmediğim bir şeye doğru yürümeye başladık. Biliyordum, orada karımın yanında bir bebek yatıyordu, ama nasıldı? Neye benziyordu? Geleceği nasıl olacaktı? Belirsizliğe dogru yürürken kafamda o ses yankılanıyordu: “Beni böyle bir dünyaya niye getirdiniz baba?”. “Beni böyle bir dünyaya niye getirdiniz baba?”

Birden bağırmasıyla irkildim. Kucağımda kitap dalmışım. Yemek hazırmış. Yerimden kalkıp kitabı masanın üstüne koyarken, önsozün son cümlesine takıldı yine gözüm. “Bu kitabı, beni bu dünyaya getirerek, bu dünyada benim de bir sesimin olmasını sağlayan ve bu sesin en gür şekilde çıkması için varını yoğuna katan anne ve babama ithaf ediyorum”.