ÖLÜM BİZLERİ ÖLDÜRMEDEN Popüler

Ödünç yaşamlar... Çoğumuzun hayatı bana, bu noktada birleşiyor gibi geliyor.

Bir kadın ve erkeğin birlikteliğinden meydana gelen canlı hayatını kime borçlu? Anne ve babasına mı? İlahi bir güce mi? Yoksa her şey kendiliğinden mi gerçekleşir?.. Olabildiğince anlamsız mıdır dünyaya gelmek ve yaşamak için çabalamak?

Yaşamı sorgulamakla, ölümü sorgulamanın benzeştiği o kadar çok nokta var ki. Yaşam, ölmekle son buluyor ve senin benim ölümümle yeni yaşamlar can buluyor. Garip, üstüne düşünülecek, söylenecek çok şeyin olduğu fakat hiçbir zaman net bir cevabın bulunmadığı bir konu sanırım. Borcu kimden aldık ve kime ödüyoruz, neden borç? Aklımı ön plana çıkardığımda işte bu sorular ortaya çıkıyor. Duygularım öne geçtiğindeyse, "Yaşamak?" diye soranı "Ölmek." diye yanıtlıyorum. Çünkü yaşadığım her gün ölüyorum. Bu acı çekmekle eş değer değil, istenirse bununla da özdeşleştirilebilir elbette ama hepimizi ölüyoruz. Yalnızca yaşamaya öyle bir kaptırmışız ki kendimizi, bu koşuşturma içinde yaşadığımızı da öldüğümüzü de unutacak kadar yaşıyoruz.

Sorgulamaya başladığımızda mutsuz oluyoruz. Memnuniyetsizlik apaçık ortada gözlerimizin ta içine bakıyor. İşte o zaman soruyor insan, ben mi borçluyum, hayat mı diye? Çabalamadan bir şeyler elde etmek düşüncesinde değilim, kaderci oluşumdan da değil ancak soruyorum yine de. Hayat, çalış-başar-kazan-mutlu ol çevresinde dönmüyor ki. Kazanımlarımız mutsuzluğa itiyor, mutsuzlukta yaşadığını en derinde hissetmene sebep oluyor. Mutluyken ölüyor, mutsuzken yaşıyoruz gibi bir çıkarıma varıyor insan. Mutluyken zamanın akışını hissetmiyorsun çünkü, akıp gidiyor sen farkına varmadan. Mutsuzluksa yapışıyor yakana, nefes alabilmek için epey çırpınman gerekiyor. Peki yaşamak, mutluluk ve mutsuzlukla mı sınırlıdır? Elbette hayır. Herkesin kendi hayatını sınırladığı mutlulukları ve mutsuzlukları vardır yalnızca. Saçları beyazlayıp, kamburu çıktığında; yüz buruşup, ellerinde lekeler çıkmaya başladığında geçmişini sorgulamaya başlar insan. Kimileriyse buna daha erken yaşta başlar. Buradan hareketle hayatı sorgular. Kendi hayatından yola çıkıp etrafındakilere, sonrasında çevresindekilere bakar ve evrensel olana doğru ufkunu açar. Kendi iç dünyasında kaybolanlar da yok değildir elbette. Bunun için de kimse kimseyi sorgulayamaz sanırım.

Gitgide artan intihar vakaları ve savaşmak için tetikte bekleyen insanların çokluğu insanı kötümserliğe itiyor. Ecelimizle ölme hakkımızın –eğer bu bir hak olarak görülüyorsa tabi- dahi elimizden alındığına tanık oluyoruz. Bilinçsiz şoförlere, bir maganda kurşununa, gasp edilmeye direniyor; kanserojen maddelerle bezenmiş hayatımıza tesadüfen devam ediyor gibi gözüküyoruz.

Daha yazdıklarının ilk birkaç paragrafını okuduğumda bu düşüncelerin etkisinde kaldım Erkan. Kafamda çok fazla soru, aklımda –doğrusunu yanlışını ayırt edemediğim- bin bir yanıt ve düşünce var.

Son paragrafın ilk cümlesi “N’eylersin, ölüm herkesin başında / Uyudun, uyanmadın olacak / Kim bilir nerde, nasıl, kaç yaşında? “ diyen C. Sıtkı’yı, senin ismini andığın kısım dışında tekrar anımsattı.

Devrik cümleler ve noktalama ilgili kısımlar tekrar gözden geçirdiğinde düzelir diye düşünüyorum.

“yapamaz hiçbir zaman hiç bir ölümlü ölümün tarifini”

“… ölüm öldürmeye devam ediyor yüzyıllardır kendisi hiç ölmeden... Ve hiçbir smokin engel olamıyor ölüme.”

“Ölümün uzun kuyruğunda bekliyoruz hepimiz... Ama kimsede önlere geçişme çabası yok bu sefer...”

“Bu yaşamın koca bir yalan üzerine oluştuğunu bir tokatla anlatmıyor mu ölüm...”

Yukarıda alıntısını yaptığım satırlar oldukça güzel ifadeler. Daha başka, bunlara benzer cümleler yazında mevcut. Tebrik ediyorum. Daha önce de söylemiştin içinden geldiği gibi yazdığını ama ben içinden geçenleri yazın bittikten bir süre sonra kontrol ettiğinde ve düzenlemeler yaptığında daha güzel olacağı kanaatindeyim. Okuma sırasındaki güçlük, metnin bütünündeki güzelliği geri plana itiyor kendiliğinden. Bence yazdıkların bu ihmalkarlığı hak etmiyor.
Küçük bir düzeltme:

“…göç etmeliyim herkeslerden…”

“herkesten” şeklinde ifade edersen daha doğru olur diye düşünüyorum. Bir de bu tür yazılarını blog kısmında da yayınlayabilirsin sanırım. Bilmiyorum, ne dersin, ne derler?

Okumak güzeldi, tekrar düşünmeye sevk etti. Ölüme meydan okumak elbette mümkün değil ama sordukça güçleniyor sanki insan. Emin değilim. Ölüm konusunda, karanlık bir fikir dünyasında can çekişiyor düşüncelerim.

Kalemine sağlık…

Paylaşımlarının sürmesi dileğiyle…

Sevgili Erkan Şemin,
Oldukça başarılı bir yazı. Yaşarken ölümü hep uzakta tutmaya çalışan bizlere 'ölüm de var' dedirtmeyi başarmışsınız. Ellerinize ve yüreğinize sağlık.

Fakat bana göre; yerinde kullanılacak noktalama işaretleriyle yazıyı okumak biraz daha kolaylaşabilir diye düşünüyorum.
Bir de öyküye ulaşamamış bir yazıyla karşı karşıya olduğumu düşünüyorum. Her ne kadar edebi türler arasında her zaman net bir ayrım olmayabilirse de, 'anlatı' ya da 'deneme' ye daha yakın bulduğumu söylemeliyim. Bir kişinin ölüm üzerine fikirlerini, gayet de şiire yakın bir dille okudum evet. Ama öykü değildi. Öyküde bahsedilen konu doğrudan aktarılmaz. Olayların akışından ne demek istediğini ben de kalandır.

Başarılarınızın devamını diliyorum:) Sevgilerimle