Ali Popüler

Askin sirrini cozdugume, artik dunyanin en olgun asigi olduguma inandigimda on dort yasindaydim. Oyle bir yanilgi icindeydim ki ask labirentinde dolasmadigim yer, vakif olmadigim sir kalmadi saniyordum. Kucuktum, bilmiyordum ki sen bir adim yol kat edersen, ask bin adim genisler. Her yeni kesfettigin seyle fark edersin ki ustu acilmamis daha pek cok sey var askta; belki zamaninin yetmeyecegi kadar cok.

‘Hayatimin aski’ diyordum Ali’ye, sonrasinda hayatima giren pek cok insan icin de ayni sifati kullanacagimi asla tahmin etmeyerek. Ve turlu kurnazliklarla eski kizarkadasindan ayrilip beni tercih etmesini saglamis olmaktan zalimce bir gurur duyuyordum. Simdi anliyorum Esra’nin nasil mukemmel bir insan oldugunu. Ne benimle arkadasligini bozdu, ne de ayni durumda benim muhtemelen yapacagim gibi herkese “Aldatildim, mahvoldum” diye agladi. Yillar sonra benzer seyleri ben yasadigimda hep dunyanin adaletsizligi olarak yorumladim. Oysa kim bilir, belki de ilahi adaletti.

Ama ben o siralar, siirler, sarkilar ve hayallerle oylesine doldurmustum ki dunyami, bunlarin aklimin ucundan bile gecmesi imkansizdi. Hemen hemen her aksam bulusuyorduk. Ben bulusmadan saatler once hazirlanmaya basliyor, uzun uzun dus aliyor, kiyafetler deniyor, yine de bulusma saatinden cok once hazirlanmis oluyor ve sabirsizca zamanin gecmesini bekliyordum. Sonra kendimi tutamayip disariya atiyor, arkadaslarimla otururken anlattiklarini dinlemiyordum. Gozum yolda bekleyip, Ali yolun ucunda kucucuk bir nokta gibi belirirince yuruyusunden tanirdim hemen. Kendine guvenle, salina salina yururdu. Yanima gelene kadar bir turlu gecmek bilmezdi zaman.

Elleri ellerime degdigi anda guvende hissederdim kendimi. Yanimdaki on bes yasindaki cocugu koca adam zannederdim. Bir de Esra’nin gozlerine bakar, Ali’nin bir elini dudagima goturur, kucuk bir opucuk kondurur, sonra da belli belirsiz gulumserdim. Bana ask konusunda hep acimasiz davranacak olan hayatimin geri kalanindan bihaber, onun kiskancliktan oldugune inanmaktan delice bir haz duyardim.

Elinden bilim dergileri dusmeyen, dunya ve ulke sorunlarina duyarli bir ergenken, benim icin dunyada tek bir soru kalmisti artik: Ali’yle opusmeli miydim? Bir yandan benden baska hic kimsenin hissedemeyecegine inandigim askla Ali’nin “ilk”im olmasi istegi, bir yandan aileme karsi hissedecegim utanc duygusu -sonralari buna cok gulecektim-, bir yandan arkadaslarimin yorumlari... Sadece iki hafta suren ama bana yillar gibi gelen olcup tartmalarim sonucunda opusmeye karar verdim.

Durust olmak gerekirse ilk opusmem hic hayal ettigim gibi olmadi. Gozlerimi Ali’nin gozlerine diktim ve “Hayatim” dedim, “Hani sana hazir olmadigimi soyledigim sey var ya, sanirim artik hazirim.” Ve gozlerimi kapattim. Dolgun dudaklarini hissettim. Yumusakca optu. Biraz uzaklasti, tekrar geldi. Dudaklari aralikti, dilini hissediyordum. Benim agzimda sakiz vardi. Utandim, acmadim agzimi. Nefesimi tuttum, oylece bekledim. Ali’yle opusmus olmanin, onunla gecirdigim zamanin degerine hicbir sey eklemedigini fark ettim.

Opusmemizden tam bes gun sonra “Ayrilmak istiyorum” diye mesaj atti. O mesaji alana dek dunyada boyle acilarin oldugunu bilmiyordum. Cevap yazmadim -yalvarmaya aliskin degildim o zamanlar-. Pijamamdaki ayi desenine bakip saatlerce agladim. Sonra televizyonu actim. Filmlerdeki insanlar, haber spikerleri, calinan sarkilar... Hepsi baska bir boyuttan gibi geliyordu. “Ali’nin olmadigi bir dunya da varmis” diyordum, “demek boyle aci dolu bir yermis.” 

Tum mesajlarini sildim, uzerine “Ali Doruk” yazdigim etegimi tutturmak icin her gun taktigim rozeti kirdim, Ali kokan tisortumu yikadim... Unutmak kolay olmadi. Uzerinden iki yil gectikten sonra bile hala onun icin agladigimi hatirliyorum. Aylar boyunca tek bir sarki dinledim: Nasil da gecmisti butun bir yaz, basimda kavak yelleri esen o yas...

Bitmisti. “Hayatimin aski” degil belki ama, “ilk askim”, bitmisti...