TÜRBE Popüler

“Beykoz’daki türbelere gidecekler bu taraftan. Beykoz türbelerine gider ablacım”. Beykoz’daki türbelere gidecek olan minibüsle işim yoktu. Zuhuratbaba yeterdi şimdilik. Kim derdi her Cuma öğle arasına çıktığımda önünden geçtiğim;

birbiriyle dertleşen, ağlaşan, birbirini teselli eden, daha önceden kendilerine iyiliği dokunmuş türbeler, dualar, büyü bozdurmalar hakkında önerilerde bulunan, mendil dağıtmak, muska bağlatmak, şeker yedirmek gibi sınırlı bir hayal gücünün ürünü olan yeni yeni yöntemlerle dertlerine derman arayan pek çok kadına birkaç saatliğine ev sahibi yapan, bu pek renkli, pek kalabalık, pek gürültücü, bir yandan da pek ilgi çekici ve herkesin hayatında en az bir kere görmesi, havasını soluması gerektiğine inandığım türbeye gün gelip de ziyaretçi olarak geleceğimi…


“Kızı doktora götürmekle iyi ediyorsun.” demişti annem. “Ama gel beni de dinle, bu Zuhuratbaba’nın iyi edemediği yok diyorlar. Evinin dibinde. Sen tatildesin. Bir Cuma zahmet etsen de gitsen ne kaybedersin söyle bana. Vallahi sen gitmezsen ben gideceğim.”

Doğrusu Zuhuratbaba’nın modern zamanların aşk acısından anlayacağına olan inancım yok denecek kadar azdı. Ama, dedim, içinde kalmasın annemin. Ne de olsa o da torunu için üzülüyor. Kolay değil, iki aydır kızım her gece ağlıyor. Oysa benim umutlarım vardı. Kızım büyüyecek, okulunu bitirecek, evlenecekti. Ben düğününde tuvalet giyecektim.  Boy boy çocuklar doğuracak, birine benim adımı verecekti. Ben o torunlarımı şımartacaktım da şımartacaktım. Anne babalarından bulamadıkları yüzü benden bulacaklardı. Kızımın işi gereği yurt dışına çıkması gerektiğinde torunlarıma ben bakacaktım. Sonra onlar ailecek tatile giderken beni de çağıracaklardı. Ben yok, olmaz diyecektim. Israr edeceklerdi, öyle kabul edecektim. Kızım çocuklardan yakınacaktı, ben olur öyle şeyler diyecektim. Sonra torunlarım da büyüyeceklerdi, onların da mürvetlerini görecektim. Gün gelir başım sıkışır diye kenara attığım parayla torunlara bilezik alacaktım. Bir gün hasta yatağımda yatarken, hepsi yanımda olacaklar, iyileşmem için dua edeceklerdi. Ben ölünce çoluk çocuk, torunlar, hepsi arkamdan ağlayacaklardı.

Böylece bir insan seliyle dolu olan Zuhuratbaba’nın kapısında buldum kendimi. İçeriye öyle zor girdim ki, insanların hem ayakkabılarını, eteklerini, mantolarını, hem de “küçük oğlanın sınıfını geçmesi, tez zamanda hayırlı, helal süt emmiş bir kısmet bulup evlenmek, ya da uygun bir ev bulup kiradan kurtulmak”tan ibaret olduğunu düşündüğüm dileklerini ezdim geçtim, okunup üflenmek üzere satıldıklarını tahmin ettiğim şekerden biraz alıp kendime bir köşe bulup yerleştim. Az sonra yanıma kara çarşaflı bir kadınla, dokuz on yaşlarında bir kız çocuğu yanaştı. Küçük kız kadının çarşafına sıkı sıkı tutunup başını yerden kaldırmadığından, yüzündeki ifadeyi göremedim.

Az sonra kadın koluyla dürttü beni.

“Bu kızı göriysen” dedi. “Göriyem” demedim. Başımı sallamakla yetindim.

“Üç yıl önce bahçanın kapısından bir girmiştir, anası avludakı incir agacına halatı baglamış, asmış kendini. Buncagız korkudan bagıramamış bile. Akşam agaları gelince bulmuşlar bunu, gözleri aglamaktan şişmiş, ölü anasının da yüzü morarmış. O gün bu gündür de tek kelime çıkmadı azgından.”

Söylecek sözüm yoktu. Konuşma burada bitmemişti aslında. Gözleriyle diyordu ki “Üzülme. Bak dünyada ne acılar var.” Ayağa kalktım. “Allah şifa versin” deyip kapıya yöneldim.Gözlerim nemlenmişti. Kalabalık yüzünden insanların ayakkabılarını, eteklerini, mantolarını yine ezdim ama, neden ibaret olduğunu bilmediğim, bilmek istemediğim, bilsem de kaldıramayacağım dileklerine dikkat ettim bu kez…