Yolculuk... Popüler

Her şeyden önce dil bilgisi ve yazım kurallarına uygun yazılan yazıların benim için de önemli olduğunun altını çizmem gerekiyor. Bunu söyleyerek Fetekos'un yalnız olmadığını söylemek istedim.

Bu öyküyü diğerlerine göre daha başarılı buldum. Hikayede tanık olduğumuz değişim gibi bana göre, Yaşar'ın dilindeki değişim de kayda değer. İfadeler yine güçlü ama daha anlaşılır.

"Özlem yeniden tüm benliğimi kuşatırken aşk köşküne, umutsuzluk içime yerleşmekteydi..." Bence bu cümleyi anlaşılmaz kılan noktalama işaretleri ve bir iki kelime eksikliği. Eğer anlatılmak isteneni doğru anladıysam aynı cümle yeniden şöyle yazılabilir: "Özlem, yeniden tüm benliğimi kuşatırken, aşk kendi köşküne, umutsuzluk da içime yerleşmekteydi..." Yani kahramanımızın benliği özlem tarafından kuşatılırken "aşk" kendi köşküne, "umutsuzluk" da kahramanımızın içine yerleşiyor. Yani burada aslında "aşk köşkü" gibi bir tamlama yok bana göre. Belki yanılıyorumdur.

Yazdıklarını okumak keyifli Yaşar, teşekkürler.

Anlatıda kullanılan dil, kendini ifade etmek için seçilen sözcükler oldukça zengin ve ifadeler diğer anlatıda tercih edilenden daha sade ve daha anlaşılır. Bu nedenle bu anlatıyı daha keyifle okuduğumu belirtmeliyim.

Dili kullanımın diğer unsurları konusunda önceki öyküye benzer eleştirilerim olacak:

“öğrendimki” “geçmişki” örneklerinde olduğu gibi bağlaç ki’lerin ayrı yazılmaması hatası, başkalarını bilmem ama bir okur olarak benim anlatılarda dikkat ettiğim önemli bir ayrıntıdır. Bunun gibi “her şey” ve “bir şey” de ayrı yazılsa iyi olur. Bir de nedenini anlayamadığım, anlatının tümüne bitmemiş görüntüsü veren sürekli üç nokta kullanımı var. Ben bunları söylüyorum ama artık iyice kendimden şüpheye düşmeye başlayacağım. Kanıksanan bir yanlışı düzeltmeye çalışırken insan, acaba ben mi yanlış biliyorum, şüphesine sürükleniyor. Geçtiğimiz gün aramızdan ayrılan değerli şair Kemal Özer için, yalnızca yazar ve şairlerin üye olabildiği ve yazı yazabildiği bir edebiyat forumunda (http://www.siirakademisi.com/forum/showthread.php?t=3712) yazılanlar arasında, ödül de almış bir şairin, onunla bir anısını anlatan yazısında “Kemal Hoca'da seçici kurul üyesiydi.”, “Neyseki garsonlar masanın yönünü değiştirerek bu problemi çözdü.” türünden hatalarına bugün rastlayınca tümden rahatsız oldum. Ya ben fazla takıntılı, saplantılı, detaycı bir insanım ya da yazı yazanlar, üstelik bunu iş edinmiş olanlar da dahil, özen göstermeyi gereksiz buluyorlar. Fakat şeklen duyduğum rahatsızlığın ötesinde, gerçekten okumamı zorlaştırıyor bu tür hatalar.

“Özlem yeniden tüm benliğimi kuşatırken aşk köşküne, umutsuzluk içime yerleşmekteydi... “ cümlesinde anlayamadığım bir ifade var: “aşk köşküne” ya da “içime” kelimelerinden birisi fazla gelmiş bu cümleye sanki. Umutsuzluğun yerleşmekte olduğu yer aşk köşkü mü yoksa kahramanın içi mi? Cümlenin başındaki yüklemi dikkate alırsak, özlemin kuşattığı, kahramanın benliği olmalı. Yani gene aşk köşküyle bir bağlantı kuramadım. Dolayısıyla bu ifadenin hangi eylemi belirttiğini, hangi eylemden etkilendiğini anlayamadım. Güzel bir ifadeyi bozan bu unsur cümleden çıkartılırsa, daha iyi olur düşüncesindeyim.

“Yolculuğumun sonuna geldiğime dair tüm istifhamlar beni yanıltmıştı...” Değerli eleştirmen ve deneme yazarı Nurullah Ataç, iki ayrı döneme, çağa ait kelimelerin aynı cümlede kullanıldığı bu ifadeyi okusaydı, aynen şöyle söylerdi: “Bu, frak üzerine yatağan kuşanmaya benzer.” Sözlükte okuduğum kadarıyla istifham, “soru” anlamına geliyormuş. Ancak cümlenin devamında kullanılan tüm sözcükler yeni Türkçe olduğundan, bu kelime bana kalırsa da uygunsuz olmuş.

Anlatının konusu, gerçekten etkileyici. Değişim süreci içerisinde bir bireyin sancıları dile getirilmiş. Bana Can Yücel’in “Değişim” adlı şiirini anımsattı:

”İnce uzun bir hayvan
Çarpıyor
Çarpıyor
Çarpıyordu kendini taşlara.
Canı mı sıkılıyor
Can mı çekişiyordu yoksa?
Yok efendim dedi yanımdaki adam
Gömlek değiştiriyor yılan
Bu hallerden anlarız dedi az çok
Biz de sınıf değişmiştik bi zaman”


Gerçekten yılan deri değiştirirken kendini duvara çarpar mı, bunca sancı çeker, kendine eziyet eder mi, bilemiyorum ama insanın kendine yolculuğunun değişimle sonuçlanan dönemecinin, değişim ne yönde olursa olsun, hiç de kolay olmadığını tahmin edebiliyorum. Gene de “ölmeden” de olabileceğine inanmak istiyorum.

Tebrik eder, yazma çalışmalarını paylaşmaya devam etmeni dilerim...