Mustan, Bir Deli Oğlan Popüler

İç Anadolu’da yaz ayları bir başka yaşanır . Aslında dünyanın her bir noktasına yeteri kadar olmasa da ulaşan güneş ışınları, sanki tüm gücünü bu topraklara verirmiş gibi sıcak olur yazları.

Çatlayan toprağın aralığından kimi zaman eğilip de dünyanın merkezini görecekmiş gibi umutlanır insan. Aynı şekilde insanların yüzleri de çatlaktır, kuru ciltleri, nasırlı elleri adeta toprakların vücutlarına nakşedilmiş haritasıdır.

Böyle bir yaz mevsiminin hüküm sürdüğü, sıradan ve durağan bir sıcak gün yaşanmaktadır İç Anadolu’nun bir köyünde şimdi. Köy halkı, öğle vaktinin kızgın sıcaklığının insana verdiği miskinlik ile yarı uyuklar bir şekilde, bir salyangoz kadar yavaş hareket etmektedir etmesine ama tek bir kişi muzipliğin verdiği enerji ile köyün öğle ataletinden sıyrılmaktadır. Mustan…

Mustan’ın ne coğrafyası ne de ülke sınırları vardır, aynı zamanda denizler aşırı ülkelerin davranış kalıplarını yada gezegenler ötesi gizemli canlılarını ruhunda hissedecek kadar ayrıcalıklı ve onları yansıtacak kadar da becerikli kurnaz özel bir çocuktur…

Mustan, önceki gece babasından yediği dayağın etkisinden ancak öğle vaktine kadar uyuyarak sıyrılmıştı o sabah. Köy kahvesinin o bilindik tozlu yoluna girdiği vakit uzaktan çaycı Remzi’nin masa üzerine kolları yastık yaparak uyuduğunu görmesi ile ne dün yediği dayak kaldı aklında, ne de babasına verdiği sözler. Şeytanın varlığını her daim ruhunda hissediyor, o alışılmış nöbete karşı konulamaz bir giriş yapıyordu.

Adımlarını hızlandırdı, sessizce kahvenin arka kapısından mutfağa girdi, sineklerin deyim yerindeyse üzerinde cirit attığı yemek artıklarının kokusu adeta bir siluet oluşturmuş, yakasından tutuyordu sanki. Burnunu tıkayarak mutfak dolabına yönelip, biraz sonra yaşayacağı zevki düşünerek sessiz kahkahalar atıyordu. Kahvedeki üç beş kişi varsa da uykunun o davetkar dünyasının kapılarından çoktan girmiş, rüyalara dalmıştı bile. Mustan’a sadece birkaç dakika yetecekti mekanizmayı kurması için. O kadar ustalaşmıştı ki artık hiçbir aksilik kendini hedeflerinden alıkoyamıyordu.

Birkaç dakika içerisinde mutfağın içerisine kurduğu mekanizmayı hayranlıkla izledikten sonra sıra eyleme geçmeye gelmişti. Yavaş adımlarla, usta bir oyuncu gibi mutfaktan çıkarak, yarı uyanık birkaç kişiye selam vererek çaycı Remzi’nin yanına sokuldu. Çaycı Remzi, gördüğü rüyanın büyüsüne kapılmış, sırıtıyor, arada irkilerek etrafına şöyle bir bakınıp patronun gelip gelmediğini kontrol ettikten sonra tekrar pozisyonu alarak tatlı uykusuna dalıyordu. Az sonra başına geleceklerden habersiz ne kadar da mutlu idi dar ve sınırlı dünyasında.

Mustan, şeytanın yüzüne akseden muzipliği ile arkadan yavaş yavaş sokuldu Remzi’ye. Kahvenin bahçesinde sadece muhtarın yarı akıllı oğlu Hüseyin vardı.

- Lan Mustan , yine ne işler peşindesin şerefsiz? demesi ile Mustan’ın keskin bir “sus” işareti yapması bir oldu. Hüseyin ise kıt aklını az önce çalıştırmış olmanın verdiği yorgunlukla anlamsızca bakakaldı.

Bir kaplan avına ne kadar sinsi yaklaşırsa o kadar sinsi idi şimdi Mustan. Bir iki adımdan sonra Remzinin parlak ensesinin birkaç santimetre gerisindeydi. Cebinden çıkardığı kuş tüyüne şöyle bir baktıktan sonra Hüseyin’e bir göz kırptı, Hüseyin’de ona.

Remzi’nin ensesi sanki olacakları bilirmişçesine Mustan’ı cezp etmeye yakışır bir pozisyon almıştı. Karşısında bir havaalanı kadar geniş duruyordu şimdi.

Mustan kuş tüyünün ucunu bir cerrah titizliği ile Remzi’nin ensesinde gezdirmeye başladı, o kadar usta idi ki, bir vücudun, bir tenin maksimum kaşınma kapasitesi ne kadar ise o kadar gıdıklayabiliyordu insanı. Önce bir mızmızlandı Remzi, yön değiştirdi şöyle keyifli keyifli. Gıdıklanmanın hazzı bir başka idi, tatlı rüyasında nazlı yarinin ensesine kondurduğu bir öpücük kadar huzur vermişti. Mustan, Remzi’nin yön değiştiren kafasının tam önüne geçerek bu sefer bir insanın en hassas gıdıklanma noktasına doğru hamlesini yapmaya hazırlanıyordu. Burnunun içinden çıkan davetkar küçük eller beliriyordu gözlerinin önünde. Burnunun içinden çıkan o hayali işaret parmakları yukarı doğru dönen yumulmuş ellerin üzerinde havaya dikilmiş “gel gel” yapıyorlardı sanki kendine.

Kuş tüyünün en uç noktasını burun deliklerinin içerisine gelecek şekilde sürtmeye başlar başlamaz Remzi bir aslan gibi kükreyerek kalktı masadan. Kalkması ile ceylanlar kadar çevik hareketlerle kaçan Mustan’ı fark edip peşi sıra vermesi bir oldu.

- Ulan itoğlu it, şimdi söndürdüm ocağını, bu sefer kurtulamazsın elimden…

Kahvede ki birkaç yarı uyanık adam neler oluyor dermişçesine kafalarını kendilerine çevirmiş, kafalarında beliren soru işaretlerine ufak akılları ile cevaplar arıyorlardı.

Mustan kahkahalar içinde arka mutfağa kaçarken peşi sıra onu takip eden Remzi’nin arkasında bıraktığı rüzgardan uçuşan peçeteler vardı şimdi fakat o da ne…

Gümbüüüürrr…

Remzi sebenini anlayamadığı bir şekilde yer ile burun buruna gelmişti, kolunda keskin bir sancı, baldırlarına saplanan bıçakları hissetti. Olan biteni anlamaya çalışırken ayaklarının ilerisindeki arap sabunu kalıntılarını fark etti. Mustan’ın kurduğu tuzağa düşmüştü yine. Öyle bir öfke vardı ki içerisinde, şu an bu öfkenin kendisine verdiği o inanılmaz enerjiyle dev bir kayayı kaldıracak kadar güçlü hissediyordu kendini. Yerden dayanılmaz sancılarla kalkarken Mustan’ın yan pencereye tırmanarak kaçmakta olduğunu fark etti, bir yandan kendisine doğru bakıyor, kahkahalara boğuluyordu, işin en kötü yanı ise kahvedekiler de kendisine eşlik ediyor, olağanüstü gürültüler çıkarak kendisine gülüyorlardı.

- Ulan yine mi düştün tuzağına?

- Yahu Remzi temiz bir sopa çek artık şu çocuğa yahu…

- Ne oldu Remmmziiiii? Gücüne mi gittiii? Ha ha ha ahaa haaa!

- Ha ha ha ha haa!

- Ha aha ha aha!

- Ha ha!

- Ha!

Söyleyecek tek bir sözü, kendini ifade edecek tek bir hareket bulamazken yan pencereden kaçmakta olan Mustan’ı arka kapıdan kıstırma planı geçti aklından ışık hızı ile. Birden bulunduğu yerden kalkarak sanki yan pencereden Mustan’ı takip edecekmiş gibi bir iki adım atması ile Mustan’ın kendini yan pencereden yere bırakması bir oldu. Arka kapıdan çıkarak kıstıracaktı onu çünkü yan pencerenin arka kapı yolundan başka bir gidiş yolu yoktu. Şimdi keyiflenmişti işte. Mustan’a yaptığı sözüm ona iki adımdan sonra geriye dönerek mutfağın kapısına yöneldi. Suratında bir Einstein zekasının parıltısı kapıyı açması ile kafasına geçen buzlu su dolu kova ile yerini bir Şaban salaklığına bıraktı. Kısa bir an hayatla bağlantısının koptuğunu hissetti. Buz gibi suyun bünyesinde yarattığı şok sancılarını bir süre unutturmuş, hafızasının kısa bir an kesilmesine, kim olduğunun, nerede olduğunun bilinememesine yol açmıştı.

Birkaç saniye içerisinde kendine geldiğinde kulaklarını tırmalayan kahkaha silsilesine köy meydanından toplaşan çoluk çocuk da karışmıştı şimdi. Birbirlerine heyecanlı heyecanlı olayları anlatan köy çocuklarının kimileri yerlere yatmış karnını tutarak kahkahalar atıyorlardı.

- Mustan Remzi’yi kuşa çevirmiş yine…

- Oğlum Mustan var ya…

- Sonra da kuş tüyü ile peşi sıra vermiş Mustan’ın…

- Yerlere sabun sürmüş ya bir de…

- Remzi uyuyormuş o sıra işte ne bileyim ben…

- İlahi Mustan ya, yine yaptın yapacağını..

- Kapıyı açınca sonra su dolu kova şar diye…

- Ya sahiden mi, ulan Mustan var ya sen tam sopalıksın..

Kova, kuş tüyü, yerde ki sabun kelimeleri canını yakıyordu Remzi’nin. Artık bu kahveye gelemezdi, hatta bir şans verilse kendine o köyden bile uzaklaşmak istiyordu o vakit.

İşte bu düşüncelerle, bedenindeki sancıların ufak iğneler şeklinde tenine saplanmasına aldırmadan içindeki nefretin ve öfkenin peşi sıra vermiş, evinin yolunu tutmuştu. Ne patron vardı şimdi aklında, ne de işi… Tek bir şey geçiyordu aklından, o da … İntikam!

Avlunun kapısını açarak eve girerken bahçede çamaşır kazanını kaynatan annesinin sesi ile irkildi.

- Remzi, gözü çıkmayasıca, ne işin var evde bu saatte, yine mi patron dövdü, Remziiiii cevap versene it oğlu it.. Kime diyorum…

Annesinin sözleri bir kulağından giriyor, bir kulağından çıkıyordu. Hiçbir şey ilgilendirmiyordu onu şimdi dünyada. Bir daha o kahveye nasıl gidecekti. Nasıl bakacaktı insanların yüzüne. Temiz bir sopa çekmeden Mustan’a içi rahat etmeyecekti anlaşılan ama nasıl? Defalarca denemiş ama bir sabunu elinden kaydırır gibi kaçırmıştı Mustan’ı elinden. Nasıl yapacaktı ama nasıl?

…

Yeni bir gün doğmakta idi şimdi İç Anadolu’nun suya hasret topraklarına. Bu sene ürün bolluğu vardı, köylünün yüzü gülüyordu. Ürün bolluğu ne kadar çok olursa o kadar çok düğün olurdu köylerde. Yüzü gülen köylüler daha önce hiç tasvip etmediği damatlara bile verir olurlardı kızlarını. Köylülerin yegane sevinç kaynağı idi hasat. Ürün bolluğu demek, nüfusun artması demekti. Daha çok doğuran olurdu bu vakitlerde köylerde, daha çok hamile kalan da. Tarlada başarıyı yakalayan erkekler aynı şeyi yataklarında denemeye kalkarlardı.

O akşam Köy Muhtar’ının oğlu Hüseyin’in düğünü vardı, tüm köylü davetli idi. Hazırlıklar birkaç gün önceden başlamış, adetler yerine getirilmiş, evin bahçesi süslenmiş, akşamki eğlence için şimdi her şey hazır görünüyordu. Muhtar, takım elbisesini kapının arkasına asmış, üzerine konan sinekleri elinin tersi ile kovalıyordu. Şu ahir ömründe salak oğlu Hüseyin’i kabul edecek bir kız bulmuştu ya, keyfine diyecek yoktu doğrusu. Bir an önce evlendirse bir rahat edecekti, şöyle bir yaslanacaktı makam koltuğuna, daha keyifli içecekti kahvesini.

Remzi ise o gün kahveye gitmemişti, patrona bir haber uçurmuş, karnının ağrıdığını söyletmişti köy çocukları ile, tabi dünkü olanlardan haberi olmayan çocukları seçmişti kendisine. Patron, okkalı bir küfür savurmuş, yarın işe geldiğinde Remzi’ye neler yapacağından bahseder olmuştu.

Gerçekten de ağrıları vardı Remzi’nin ama hiçbirşey akşam yarım akıl Hüseyin’in düğününü kaçırmasına mani olamazdı. Akşama kadar uyumalı, kendine gelmeli, düğüne gitmeliydi. Hem belki Sümbül de gelirdi düğüne. Çok şık giyinmeli idi. Güzel Sümbül’ü kesin gelecekti düğüne…Tek platonik aşkı…

İyi bir uyku çektikten, gün boyu istirahat ettikten sonra güneşin batmasını fırsat bilerek ve evde kimsenin bulunmamasının verdiği cesaret ile babasının dolabını karıştırmaya, giyebileceği en şık kıyafeti aramaya başladı. Bir yandan bacaklarındaki sancılar keyfini kaçırıyor, bir yandan akşamki yaşayacağı keyif ile gülümsüyordu. Babasının dolabından onun en sevdiği lacivert çizgili bir gömleği seçtikten sonra hep düğünlerde giydiği pahalı lacivert pantolonu geçirdi morluklarla dolu bacaklarına. Saçlarına limonla muntazam bir şekil verdikten sonra artık dışarı çıkma vaktinin gelmiş olduğuna kanaat getirdi.

Hava oldukça karanlıktı, sık sık kesilen elektrikler yine talihsiz bir ana denk getirmişti kesintiyi. Tüm köyü keskin bir karanlığa gömmüştü. Eve dönüp gaz lambasını aldı zar zor. Elinde gaz lambası ile koyuldu yola. Dün yaşadıklarını unutmamıştı, aklına geldikçe sanki ağrıları daha da artıyordu. Nefreti, damalarındaki kanı hareketlendiriyor, kalbinin hızlı hızlı atmasına neden oluyordu.

Gaz lambasının sönük ışığı ile yolunda ilerlerken Satı Anne’nin ahırında sönük bir ışık sezdi. Bu saatte ahırda ne işi olabilirdi ki yaşlı kadının. Senelerdir yalnız yaşayan ve geçimini ineklerinin sütünü şehre satarak sağlayan bir kadının bu karanlık vakitte ahırda ne işi olabilirdi ki?

İçinde uyanan meraka daha fazla karşı koyamaz olmuştu. Bela kendini çekiyor gibiydi adeta. Yolunu değiştirip ahıra doğru yöneldi. Ahırın ufak penceresinin altına bir merdiven koyup olan biteni anlamak için içeriye baktı. Bakması ile şoka uğraması bir oldu, Mustan elinde bir kürekle ahırın içinde bir şeyler yapıyordu. Gaz lambasını yerleştirdiği bir köşeye kürek ile bir şeyler yığmakta idi. Remzi olanları anlayamıyordu, daha iyi anlamak için bir süre daha bekledi. Mustan, büyük bir ciddiyetle elindeki kürek ile hayvanların dışkılarını bir köşeye yığdıktan sonra hepsini bir bidonun içine doldurmaya başladı. Remzi, Mustan’ı hiç bu kadar ciddi görmemişti. Mesleki bir görevini yerine getiriyormuşçasına ciddi idi. Bidonu iyice dolduran Mustan, sırtlayarak bidonu ağır ağır yürümeye başladı. Remzi karar vermişti, takip edecekti. İntikam vaktinin geldiğini yüreğinde bir yangın yanarmışçasına sıcak hissediyordu.

- Senin sonun geldi Mustan, diye söylendi içinden.

Gaz lambasının ışığını söndürerek Mustan’ın birkaç adım ötesinde yarattığı ışığı takip ediyordu. Remzi, Mustan’ın biraz sonra canını yakacağı kurbanını kurtarmaya and içmişti. O kadar keyfi yerine gelmişti ki Remzi’nin şık kıyafeti ve kendine güveni ile yürürken tüm acılarını unutmuştu. Kendini çok sağlıklı hissediyordu şimdi.

Mustan köyün biraz dışına doğru çıkarak mezarlık yoluna doğru yürümeye başladı. Remzi kesin kafasına koymuştu, tüm planlarını bozacak, Mustan’ı, kurbanının gözünde rezil edecekti. Ertesi gün de kutsal görevine dönerek dün gece Mustan’a neler yaptığını ballandıra ballandıra anlatacaktı kahvede.

Mustan, birkaç kilometre mezarlık yolunda yürüdükten sonra durdu. Elindeki gaz lambasının ışığı gücünü oldukça yitirdiği için neler yaptığını kestirmekte çok güçlük çekiyordu. Biraz daha yaklaştığında, Mustan’ın daha önce oraya getirdiği başka bidonların da olduğunu fark etti. Bidonların hepsini usta bir kalfa gibi kaldırıyor, tek tek yere boşaltıyordu. Remzi’nin aklında fişekler patladı, tüm elektirkler yandı beyninde o vakit. Bu adi Mustan birini bok dolu çukura yuvarlayacaktı kesin. Buna engel olmalıydı Remzi. Köyün gözünde Mustan’ı madara eden bir kahraman olacaktı, Mustan’ı yenen tek insan, belki köy halkı kendisine bir ödül bile verebilirdi, kim bilir. Çok heyecanlıudı, bir o kadar da keyifli ve güçlü. Avının üstüne atlamak için uygun hamleyi bekliyordu şimdi, derken çok uzaklardan kendilerine doğru gelen birkaç karaltı gördü. “İşte”, dedi, “İşte Mustan’ın yeni kurbanları”. Ne şanslısınız ki benim gibi bir kahramana çattınız, diye düşünüyordu. Kendini Mustan’ın oyununa engel olan bir kahraman olarak düşlerken, Mustan’ı da köylüler onu taşlar ve döverken hayal ediyordu. Kısık sesle bir kahkaha atarken zavallı kurbanların karaltılarının kendilerine doğru geldiğini fark etti. Öyle bir zamanda ortaya çıkmalı ve onları uyarmalıydı ki Mustan o keskin zekası ile bu işten sıyrılmamalıydı. İyice yaklaşmalarını bekledi, bekledi, bekledi. Bir kayanın arkasında pozisyon olarak hülyalara daldı, Mustan’ı döve döve meydana götüren köy halkını düşlüyordu şimdi, kendini ise az ilerisinde, elektrik direğine şık kıyafetleri ile yaslanmış, bir ayağını diğerinin üzerinden geçirerek bükmüş, kollarını kavuşturmuş, Yeşilçam artistleri gibi dayağı izlerken hayal ediyordu, Sümbül de olsa idi ya o vakit…

Karaltılar Mustan’ın iyice yanına sokulmuştu Remzi bu hülyalara daldığı vakit. Mustan, elindeki küreği bir kenara bırakmış gelenlerin kim olduğunu seçmeye çalışıyordu, iyice yaklaştıkları vakit,

- Mustan, sen misin? Ne yapıyorsun oğlum burada? dedi bir ses…

- Sen misin Yavuz Abi, Satı Anne benden ahırdaki bokları bidonla buraya dökmemi rica ettiydi de, onu yapıyordum, gündüz sıcakta yapamıyorum, buraya bir şeyler ekecekmiş sonr…


Gümbür! Pat çat!

- Durun, orda durun, sakın bir adım daha atmayın, yaktım seni şimdi Mustan köpeği…demesi ile Remzi’nin uyuşmuş ayağının çengel şeklindeki bir diken silsilesine takılması ve hayvan pisliği dolu alana yüzüstü düşmesi bir oldu… Neler olduğunu anlamayacak kadar şaşırmış ve yarı baygın iken kendisini kollarından binbir zorlukla çekip çıkaran Yavuz Abi’nin tuttuğu gaz lambasının ışığı ile kendine geldi.

- Ulan Remzi sen ne yaptın?

- Nerde o it? Size tuzak kurmuştu Yavuz Abi, anlamadın mı? Düğüne giden insanları aha bu bok çukuruna düşürmeyi planlıyordu ama ne oldu, ben engel oldum işte, ha hayt… Benim sayemde kurtuldunuz Yavuz Abi.

- Ulan oğlum sen ne diyorsun, şu haline bir bak, her tarafın bok olmuş, sen kimi nerden kurtardın ?

- Aman tanrım, bu da nesi? Bana ne oldu Yavuz Abi. Ben… ben.. Mustan nerde? Ulan it…Seni elimden kim kurtaracak ha şimdi?

- Ulan Remzi, Mustan’ın kimseye tuzak kurduğu yoktu, çocuk Satı Anne’ye yardım ediyormuş, ama nedense seni görünce hayalet görmüş gibi kaçtı.

- Al abi, bu suyu ver ona, iyi gelir, dedi Sümbül karanlığın içinden şaşırmış ve tiksinmiş bir şekilde kendisine bakarak. Remzi’ye midesi bulanarak bakıyordu, o kör karanlık çekilmiş, sırf Sümbül’ün bu tiksinen suratını görmesi için ışıklar peydah olmuştu çevresinde.

Remzi gördükleri ve duydukları karşısında an be an şok yaşıyordu. Sümbül’ün o bilindik ilahi sesi, üzerinde babasına ait son derece kıymetli gömleğin acısını daha da perçinlemişti. Sümbül’ün karşısında eli yüzü öyle kahrevengi bir şekilde, etrafa keskin bir koku yayarken, Mustan’ın bu sefer planlanmamış(!) tuzağına bir aptal gibi düşmüş olmanın verdiği utanç aklına geldikçe ömrünün sonuna kadar bu köye dönmemek üzere köyden kaçma planları kuruyordu aklında.

Ertesi gün ve sonraki günler Remzi’den hiç haber alınamadı. Kimse bir şey söyleyemedi, bilemedi nereye gittiğini aylarca, havanın ağarması ile uykusundan uyanan birkaç ufak çocuğun, onu elinde ufak bir çanta ile kuşluk vakti  arkadaki çitten atlayarak çok uzaklara doğru koşmasını ve ufukta kaybolmasını anlatması  dışında.