BİR SİNEK MUSALLAT OLDU Popüler

Büyük bir göbekle ne kadar eğilinebilirse o kadar eğildi. Yeterli olmadı. Dizlerinin ve ellerinin üzerinde dört ayak oldu, yere yaklaştı ve döşemeye dikkatle baktı. Çok küçük, siyah bir şey vardı yerde. O muydu?

Yer döşemesi böyle koyu olmasa çok daha rahat seçecekti. Başını yere iyice yaklaştırdı. Gördüğü şey, görmeyi umduğu şey değil bir düğmeydi.  Nereye gitti bu diye düşünürken solundan bir vızıldama geldi. Sinek göremediği bir yerden kalkmış, sol eline konmuştu. Olduğu pozisyonda kaldı, başını hiç oynatmadan gözlerini eline çevirdi. Sinek konduğu noktadan çok fazla uzaklaşmadan elinde dolaşıyordu. Dolaştığı yerler kaşınıyordu ama Halim direniyordu bu isteğe. Sineği öldürdükten sonra istediği kadar kaşıyabilirdi ama şimdi sabretmeli, sabahını zehir eden bu mahluktan kurtulmalıydı. Yakaladığı anda iki elinin avuçları arasına alacak, kanadı bir yana, bacağı bir yana kopana kadar ufalayacaktı. Sağ elini çok yavaş kaldırdı ve diğer eline yaklaştırmaya başladı. Sinek olan bitenden habersiz kısa turlara devam ediyor, ısırılacak en iyi yeri arıyordu. Halim sağ elini sineği en iyi vurabileceği mesafeye getirdi. Şu anda dünyada en çok istediği şey bu sineği öldürmek ve işinin başına dönmekti.
Elini sineğe doğru indirdi, ama çok hızlı vurayım derken sineği ıskalamış ve bileğine vurmuştu. Vuruşun şiddetiyle sol eli yerden kesildi. Sanki havuza balıklama atlarmış gibi, yere ilkönce başı değecek şekilde sırtüstü kapaklandı. Kafasının arkasını  vurduğu anda tok ve yüksek bir ses çıktı. Şimşekler çakmış, sanki beyni kafatasının içinde yerinden oynamıştı. Bir süre o halde kaldı, sonra yüzüstü döndü. Tam ellerini koymuş, doğrulmaya niyet etmişken sinek vızıldayarak geldi ve kafasının saçsız yerine kondu. Bu, Halim’i en sonunda zıvanadan çıkarttı. Eliyle sineği kovarken, saygınlığını, işadamlığını, hemen kapı dışındaki onlarca çalışanının duyabileceğini unutmuş, aklına gelen bütün küfürleri haykırmaya başlamıştı:
“Senin ananı avradını ecdadını ..”
Hantal vücudunu iki ayağı üzerine güç bela kaldırdı. Bunu yaparken durmamış, küfürleri saymaya devam etmişti. Nefes nefese kalıp susmak zorunda kalınca kapının hafif hafif çalındığını duydu. Sekreteri olmalıydı çalan.
“Gel”
“Halim Bey, iyi misiniz?”
“İyiyim, yok bir şey.”
Sekreter cevabı tatmin edici bulmamıştı, hala soran bakışlarla bakıyordu.
“Hadi işine bak sen.”
Durdu.
“ Mustafa sana bir evrak bırakmış, getir bakalım onu”
“Hemen getiriyorum, Halim Bey”
“Yok vazgeçtim, şimdi getirme. Ben sana söylerim.”
“Olur Halim Bey”
Kapı kapandı. Halim yerine oturdu. Suratı kıpkırmızı olmuş, yüzü terlemişti. Kravatını gevşetirken, gene küfretti sineğe. Sabahı berbat olmuş, elindeki işlerin hiçbiriyle ilgilenememişti. Saatine baktı. Ona gelmişti. Demek yirmi dakikadır bu sinekle uğraşıyordu. En ağırından bir küfür daha savurdu. Sineği artık unutması gerektiğini, işine dönmesi gerektiğini biliyordu. Ortağının ısrarla girelim deyip durduğu ihaleyi düşündü. İyi bir fırsattı ama içeride adamları yoktu. Ortağı sanki ihale işlerine yeni girmiş bir acemi gibi, “belki adamsız da alırız” demişti. O da “gülünç olma, ben bulurum birini” cevabını vermiş, telefonu kapatmıştı. İhalede kimin yardımcı olabileceğini uzun uzun düşünmüş, sonunda Adnan Bey’i aramaya karar vermişti ki bir sinek vızıldayarak pencereden girmiş kafasının saçsız yerine konmuştu. Halim, eliyle sineği kovmuş, cep telefonunun fihristinde Adnan Bey’in numarasını aramaya başlamıştı. Sinek odanın ortasında keyfine göre uçuşlar yapmış, sessiz odayı tiksinme duygusu yaratan bir vızıltıya boğmuştu. Halim, numarayı bulmasına rağmen telefonu bırakmış, sineğin işini görmek için ayağa kalkmıştı.
Yirmi dakika önce küçücük bir sinek olan bu mahluk, şimdi Halim’in kafasında kocamandı. Her yoketme girişimiyle daha da büyümüş, bunca iş güç varken, ele alınması gereken sorunlar listesinin en önüne geçmişti. Şimdi neredeydi acaba? Nasıl böyle ortalıktan yokoluveriyordu? Yoksa girdiği pencereden uçup gitmiş miydi? Pek umut etmiyordu bunu. Ne zaman böyle düşündüyse yanılmış, sinek, odanın ortasında dönmeye başlamıştı. Şimdi de buradaydı, emindi bundan. “Koltuklar ve yer döşemesi bu kadar koyu olmasa çoktan bitirmiştim işini” diye düşündü. Değiştirse miydi? Koltukları ve yeri bembeyaz hayal etti. O beyazlıkta sineğin yumurtasından yeni çıkmış yavrularını bile görürdü. Saçmaladığını düşünüp, sinirli sinirli güldü. Masadan telefonu aldı, Adnan Bey’in numarası ekrandaydı hala. Ara tuşuna bastı, kulağına götürdü.
“Adnan Bey nasılsınız?”
“Ooo Halim Bey. Selamlar, yahu nerelerdesiniz? Sesinizi duyamaz olduk”
“Valla Adnan Beyciğim, bildiğiniz gibi koşturuyoruz. İşler çok yoğun”
“Bilirim bilirim. Kriz sizin sektörü pek etkilemedi”
“Hamdolsun öyle. Biz de bazı önlemler aldık tabi, yoksa iflas edenler oldu”
Cümlesini bitirmişti ki, sinek vızıldayarak, sanki hiçbir şey olmamış gibi önündeki kağıda kondu. Halim, bir an konuşmayı unuttu, dikkatini sineğe verdi. Pozisyonu çok iyiydi. Sol eli masanın üstünde, sineğe çok yakındı. Ani bir hamleyle bitirecekti bu işi. Bu sefer öldüreceğini biliyordu.
“Şimdi sıçtım ağzına”
“Efendim?”
“Size demedim Adnan Bey. Kusura bakmayın, şey oldu da..Sinek..”
“Sinek.. Sinek öyle bir yere kondu ki, gebertmemem imkansız” diyecekti az kalsın Adnan Bey’e. Çocuk gibi sevinmişti. Şimdi hızlı hareket etmesi gerekiyordu, sineğin yeniden uçup gitmesine izin veremezdi.
“Adnan Beyciğim, çok acil bir işim çıktı. Sizi birazdan arasam?”
“Tamam” dedi Adnan Bey. Sesi sertti.Yanlış anlamıştı galiba. Halim’e çok saçma geldi bu. Koskocaman adam birdenbire edilen ve konuşulanlarla hiç alakası olmayan küfürün kendisine söylenmediğini anlamaz mıydı? Umursamadı, şu anda en önemli şey sinekti.
Sol elini çok yavaş kaldırdı ve hızla sineğin üstüne indirdi. Bir zaman öyle tuttuktan sonra açtı elini. Sinek yoktu. O iğrenç vızıltıyı çıkartan şeffaf kanatlar, şeffaf kanatların bağlı olduğu tiksindirici, simsiyah gövde yoktu. Önündeki şey bir düğmeydi. Biraz önce yerde gördüğü düğme..
Kafası karıştı bir anda. Neyin doğru olduğunu, son yarım saattir neler olduğunu, ne yapıyor olduğunu anlamaya çalıştı. Rüya mı gördüm diye sordu kendine. Rüya değildi, sorarken de biliyordu bunu. Bir anda aklını oynattığından korktu, iyice telaşlandı. Kafasını tuttu, sanki kafa bir yerlere kaçıp gidecekti. Beyninde bir sinek vızıldıyor, konduğu her hücreyi iğrenç bir salgıyla zehirliyordu. Buna dayanamazdı. Kendini koltuğa attı. Birkaç saniye, deli gibi kıs kıs güldü, sonra aniden düğmeyi aldı, kapıyı açtı, hızla sekreterinin yanına gitti.
Sekreteri, dolgun bacaklarının en yukarılarını gösterecek kadar sıyrılmış mini eteğini düzeltti, ayağa kalktı. Halim Bey’in hemen yanında bitivermesi telaşlandırmıştı.
“Buyrun Halim Bey”
“Bu senin mi?”
Nalan, patronunun elindeki düğmeye baktı. Mahçup mahçup,
“Eteğimin düğmesi..” dedi.
Söylediğinin yeterli olmadığını düşünüp, devam etti:
“İhale klasörlerini odanızdaki dolaba koyarken yere çömelmiştim. Herhalde o zaman düştü”
Halim birdenbire hatırladı. Eteği, siyah çorapları, dolgun bacakları, düğmeyi..
“Tamam, daha dikkatli ol”
Dayanamadı ekledi:
“Eteğin boyunu da biraz uzat”
Odasına döndü. Koltuğuna yaslandı. “Sekreterimi değiştirmeliyim” diye düşündü. “Hem de en kısa sürede..Kırkından sonra azanı teneşir paklarmış. Biz altmış olduk..”