SORGU Popüler

Can alıcı, hassas ve anlatımında bence ustalık gerektiren bir konuyu seçtiğin için tebrikler Erkan. Öykünün sonunda diğer iki silik tipin diyalogları bence gereksiz olmuş. Gerçi bu sayede yaptıkları iş ile iş dışı yaşamları arasında ne kadar derin bir uçurum olduğunu anlayabiliyoruz ama zaten bunu komiserin kızının doğumuyla vermiştin. Komiserin gitmesiyle öykü bitseydi ve öncesinde de sorgulanan ve olay hakkında biraz daha detay ve tahlil yapılsaydı bana göre daha iyi olurdu. Dil konusunda diğer yorumcuların yazdıklarına katılıyorum.
Yazdıklarını okumak çok keyifli, tekrar tebrikler.

Etkili bir konuyu akıcı bir üslupla öyküleştirmişsin. Toplumcu gerçekçi tarzı hem biçim hem içerik olarak yansıtan bir öykü...

Öncelikle, anlatıda benim için çok önemli bir unsur, “tip” yaratabilmişsin. Bu tipi yaratırken gerçekçilikten hareketle tesadüflere yönelmemiş, yani toplumun öykünün izleğine uygun kesimlerinden rastgele seçilmiş örnekleri tanıtarak anlatıya sokmamış ve yansıttığın toplumsal kesimin tipik insanlarını oluşturabilmişsin. Ortaya gerçek tipler çıkmış ve bu sayede ele aldığın sosyal meselenin gidişatına hakim bir yönelimi okura duyurabilmişsin. Kahramanlarının toplumsal yaşantı içerisindeki bireysel varlıkları ve günlük deneyimleriyle onların sosyal işlevlerinin ya da bu öyküde “görev”lerinin çelişkisini sunmaksa öyküye oldukça yaratıcı bir anlam katmış.

Seçmiş olduğun konu yoğun bir psikolojik tahlil gerektiriyor bence, üstelik de tipik olanı yansıtabilmiş bulunman bu gereği daha da arttırıyor. İşkenceye maruz kalanın da işkenceci baş komiserin ve diğer polislerin de ruh tahlillerinin biraz daha detaylı olması öyküyü daha canlı kılabilirdi. Yani anlatıcının daha fazla devrede olması, vurgulamak istediğin gelgitin, çelişkinin tahlilini güçlendirir, yazarın da meseleye eğilme nedenini belirginleştirir ve anlatıya boyut katardı diye düşündüm.

Önder’in ve Büşra’nın dil konusundaki yorumlarına katılıyorum. Bir ek:
“Üç sorgucu ayakta, sorgulanan bir sandalyede oturuyordu.” İlk kısımda “durmak” fiili kullanılmayınca “oturmak” fiili, cümlenin ortak fiiliymiş gibi gözüküyor ama ilk kısım için bu fiil geçerli olamaz. “Üç sorgucu ayakta duruyor, sorgulanansa sandalyede oturuyordu.” daha uygun sanırım. Bir de “heryer” ve “birşey” i ayrı yazmak gerekir. Bunun dışında anlatım tarzın anlatının içeriğine uygun olarak doğal ve akıcı.

Bu tarzın bir örneğini burada okumaktan keyif aldım. İlgiyle okuduğum öykünün sonunda yaşamını başka insanların yaşamına bağlayabilmiş bir şairin, Pablo Neruda’nın, sanatçının toplumsal konumunu ve işlevini açıklarken söyledikleri aklıma geldi: “Biz karanlık bir ada üzerinde terk edilmiş kazazede ruhlar değil, mantıki bir toplum düzeninin savaşçılarıyız.”

Tebrik ederim Erkan...

İlk olarak diyalogların canlılığı ve gerçek hayatla bu denli örtüşmesi bir hayli güzel. Sadece başkomiseri dışarıya çağıran adamın samimi tavrı kafamı kurcaladı. Sorgu odasından daha öfkeli çıkması gerekiyordu sanki. Ama geçiş oldukça güzel bir şekilde verilmiş. Başkomiserin öfkesinin, kızıyla ilgili aldığı haberden sonra durulması, oldukça güzel işlenmiş. Sonrası insanın canını sıkacak cinsten. Çok rahatsız edici. Rahatsız edici olan; öykünüzle yansıttığınız durumun gerçekliliği. O çok iyi, şefkatli babaların, ağabeylerin, dayıların vs. aynı zamanda ne kadar acımasız ve vurdumduymaz olabildiği. Hepimizin içinde bir canavar var belki ama o canavarla kendimizin savaşması gerekiyor. Başkalarının üzerine salarak ondan kurtulmak mümkün değil. Sadece biraz daha besliyoruz ve biraz daha iştahı açılıyor...

Anlatımdan, suçlunun suçsuzluğu; hak etmediği muamelelere maruz kalışı gibi bir anlam çıkardım. Aynı zamanda saldırgan, öfkeli, sinirli bir yapıda olan komiserin insani yönü; sorguya devam edenlerin vahşiliğin sınırlarında gezinirken bir anda "fener-gassaray" maçına dönebilme kabiliyeti gibi zıtlıklarla oluşunu gördüm.

Oldukça net, akıcı ve anlaşılır bir öykü. Yorumun okuyucuya kalması da güzel. Yalnızca dilin kullanılışı ile ilgili bazı problemler gözüme çarptı. Örneğin "Üç sorgucu ayakta, sorgulanan bir sandalyede oturuyordu." cümlesindeki "bir" çıkarıldığında daha akıcı olabilir.

Öykünüzü okumak güzeldi.
Devamını diliyorum...

Okuyucu olarak bir öykü kurgusundan beklediğim işte böyle birşey:

Bir anlatının bütün atmosferinin ani bir perspektif kaymasıyla bambaşka bir ışıkta görünmesi. Zizek'in "Parallax View" yamuk bakmak dediği şeye benziyor. Perspektifte bir kayma, bir ve aynı olayı bambaşka bir bakışa açıyor.

Üstelik böyle bir kurgusal ustalık son derece önemli bir konu için uygulanmış. Yine Zizek'in anlattığı bir anektod var: Güney Afrika'da Apartheid'ın yoğun olduğu dönemlerde zeballah gibi beyaz bir polis siyah göstericileri kovalamaktadır. Bir kadının ayakkabısı fırlar ve kadın düşer. Faşist polis olayın akışı içinde fırlayan ayakkabıyı almak için durur ve kadına elini uzatır ve kaldırır: "Hanfendi iyi misiniz?". Sonra ikisi birbirine bakar ve durumun absürdliği karşısında şaşırırlar. Polis utanmış bir vaziyette kadını bırakıp diğer göstericileri kovalamaya devam eder.

Gerçi Zizek polisin bu "jestinin" onun katıksız bir faşist olmadığı anlamına gelemdiğini, daha ziyade toplumsal nezaket kurallarının iki yüzlü yüzeyselliğini gösterdiğini söyler.

Erkan'ın öyküsünde de ani bir perspektif kayması ile piskopat komiser'in "insani" yüzünü görürüz. Öykü bu durum hakkında ahlaki bir ders de vermeye kalkmıyor. Yorumu okuyucuya bırakıyor.

Dilin kullanımına biraz daha özen gösterilmeliydi diye düşünüyorum. Mesala "of ne biçim bir sıcaktı bu be!" ifadesi sırtımış, anlatının genel uslubuna ters düşmüş gibi. Yani dışsal anlatıcı dilinden birden kurbanın iç monoloğuna geçilmiş izlenimi bırakmış. Bir kurt-kuzu alegorisi çok kullanılan bir kalıp. Daha etkilisi bulunabilirdi.