TELEFON SAPIĞI Popüler

“Muhteşem bir filmdi.” dedi kadın. Adam,  koluna giren karısına bakıp gülümsemekle yetindi. Romantik filmler ona göre olmasa da bu hafta film seçme sırası karısında olduğundan ses çıkarmadı.

Her cumartesi birlikte sinemaya gidip, film çıkışında karınlarından gelen gurultun.un şiddetine göre tatlıcıya ya da bir restorana gitmeyi kendilerine adet edinmişlerdi.

Dışarı çıktıklarında hava kararmış, rüzgar hafif hafif esmeye başlamıştı. Kadın kocasına iyice sokuldu. Adam bir kalkan gibi karısını koruyordu. Birlikte kalabalığa karıştılar. Kaldırımda birilerinin çarpmasına maruz kalmadan ilerlemek ustalık ister bir hal almıştı. Bir kalkanın olmalıydı ya da başkasına çarparak rahatlamanı sağlayacak kör cesaretin; dansöz gibi kıvrılma yeteneğin varsa o da iş görürdü.

-Bir yemek yesek mi?

-İki yemek yiyelim.

-Off... Hep böyle yapıyorsun.

-Ne yapıyorum?

-Söylediklerime düzeltme. İstediğim gibi konuşurum.

-Düzeltmedim ki!

-Evet, daha beterini yaptın.

-Büyütme istersen.

“Büyütme istersen.” diyen ses tonunda, suçunla otur diyen bir hal vardı. İyi de benim bir suçum yoktu ki! Bunu ona bir türlü anlatamadım. Olayı büyütmekte onunla yarışabilecek bir  kimseyi daha tanımadım şimdiye kadar. Telefon sapığının biri dadanmıştı ne dediysem aklanamamıştım. Sapık da öyle arabesk bir sapıktı ki! Mesajla taciz ediyor, aradığımızdaysa cevap vermiyordu. Meşgule atmaya dahi tenezzül etmeyen bu insan, en baba arabesk şarkıları üşenmeden mesajla yolluyordu. Hem de en olur olmaz zamanlarda. Uykularımızın içine eder olmuştu. Bir mesaj, koca bir günümüzü mahvetmemize neden oluyordu. Tadımız kaçmasın diye geceleri telefonumu kapatmaya başladım. Uçan kuştan kıskanan kocam bunu fark ettiğinde kavga kıyamet koptu. Bir şeyler gizlediğimi düşünmeye başlamıştı. Düzeltmeye çalışırken bu kez kendim batırmıştım. Mesajlardaki şarkılar yerini “Neden cevap vermiyorsun?”, “Mutlu musun şimdi?”, “Mesaj yaz, müsait değilim, konuşamam.” gibi cümlelere bırakmıştı. Bizim kim olduğunu soran mesajlarımız da akla zarar cevaplarla geri dönüyordu. Müşteri hizmetlerini aradığımızda hattın Mehmet Ali Güneş isimli vatandaşa ait olduğunu öğrendik. Bitmek bilmeyen gereksiz tartışmaların ardından eşimle anlaştık ve bir süre telefona hiç dokunmadık. Benim bu isim karşısındaki şaşkın bakışlarım, eşime göre korkulu bakışlarımdı. Ne zaman Mehmet Ali ismi geçse eşimin suratı yeşil erik yerken olduğu gibi buruşuyordu. Düzeltebilene aşk olsun! Akşam haberlerini bu sebepten izleyemez olmuştuk. Mehmet Ali Birand ekranda yerini almadan kumandayı kapıyordum. Başka bir kanal, başka bir haber bülteni ve komik aşamalardan geçerek kavuştuğumuz huzur…

“Büyütme istersen.” derken onu kırdığımın farkındaydım ama buna engel olamıyordum. “İki yemek yiyelim.”dediğimde de onu bozmayı amaçlamamıştım. Eskisi gibi, içimden geldiği gibi, aklıma ilk geleni söylemek istedim yalnızca. Karımın yanında rahat konuşamayacaksam ne anlamı vardı evliliğin? İnsanın yanında saçmalayabileceği bir hayat arkadaşına ihtiyacı var. Söyleyeceklerimi düşünüp, tartıp mı çıkaracağım ağzımdan? Öyle olursa konuşacaklarımız iki hal hatır muhabbetinden öteye gitmez. Sonra da evliliğin tadı tuzu kaçar gider uzaklara. Hem öyle surat asılacak bir mesele de değildi. Of çekecek ne vardı sanki? Küçücük şeyleri büyütmekte üstüne kimseyi tanımam. Ne idiği belirsiz sapığına bile ses çıkarmıyorum kaç gündür. Ne istiyorsun benden anlamıyorum ki! Ah Selma ah!

-Şu masa boş, geçelim mi?

-Geçelim.

Ne yani “Şu masa boş, oturalım mı?” desem daha mı normal olacaktı? Üstelik masaya geçmek, masaya oturmaktan daha mantığa yatkındı. Ağzını sola doğru kaydırarak gülümsemesine hiç gerek yoktu. Ama şu leziz yemekler!..Hmm… Mis gibi kokuyor. Ağzının tadı yerinde olduğu sürece insana kırgınlıklarını ve kızgınlıklarını unutturabiliyor. Üstüne bir de tatlı gelince, değmeyin keyfimize! Tatlının da etkisiyle suratımızda nedensiz ve gereksiz gülümsemeler gezinirken:

-Arasak mı acaba?

-Kimi hayatım?

-Sana mesaj atıp duran herif var ya...

-…

-Sustun.

-Ne bileyim birkaç gündür aramıyor ya belki yanlış kişiyi aradığını anlamıştır.

-İki gün sonra yine arayacak ama!

-Numarası var mı sende?

-Var.

-Hangi ara aldın numarayı?

-Fark eder mi? Adamın gönderdiği mesajları sildiğin gibi numarasını da silmeye kalkışırsın diye kaydettim!

-Numarasını kaydetmedim ki sileyim. Yine başladık!

-Bir şeye başladığımız falan yok. Arıyorum tamam mı?

-İyi ara. Açmayacak ne de olsa…

Eşim aradı ve telefonu bir kız açtı. Mehmet Ali’ye ulaşmaya çalışıyormuş. “Siz Mehmet Ali değil misiniz?” diye sordu eşim. Onun bu sorusuyla bu kez muzip gülümseme sırası bana geçti. Kız da bizim kadar şaşkındı. Eşim adeta sapığın gerçek olmasını ister gibiydi. Hani “Evet, Mehmet Ali’yle seni aldatıyorum .”desem rahatlayacaktı sanki. Tahminlerinde yanılmamış olmanın onda yarattığı hazzı çok iyi bilirim. Konuşma bitince anladık ki bunlar iki sevgiliymiş. Kızın hattını da delikanlı almış. Ayrılmışlar. Çocuğa ulaşamıyormuş. Münasebetsiz bir arkadaşı benim numaramı uydurup eline tutuşturmuş. Kız nasıl özür dileyeceğini bilemedi. Ama biz onun nasıl özür dileyeceğini çok iyi biliyorduk.“Bak bu kız şimdi de özür dilemek için mesaj atar, kurtuluşumuz yok bu sapıktan.” diye gülüşmeye başladık. Bizi yanıltmadı.

Sinema, yemek, tatlı derken bir yerlerde oturup kahve içmeye karar verdik. Kahveden sonra artık eve gitme vakti gelmişti. İkimiz de yorulmuştuk. Taksiden inip apartmana girdiğimizde merdivenleri çıkmak karıma zor geldi. Bir kat çıkmak için asansör bekledik. O, içinde bir benim olmadığım çantasında anahtarını ararken ben kapıyı açmıştım. Düğmeye bastım. Etraf aydınlandı. Karşımda duran adam “ Madem geceyi kocanla birlikte geçirecektin, beni niye çağırdın?”  diye karıma bağırdı. Elim ayağım boşaldı, sersemledim. Hani Mehmet Ali diye biri yoktu? Demek hepsi oyundu. Adam nefret dolu gözlerle baktı ikimize de. Büyük bir öfkeyle evden çıkıp, paldır küldür indi merdivenlerden.

O gece, ertesi gün, ondan sonraki gün ve bir sonraki gün hep kavga ettik. O dört gün kabus gibi geçti. Boşanmanın eşiğine kadar gelmiştik ki karakoldan gelen telefon bizi kendimize getirdi. Hırsız iş üzerindeyken yakalanmış, bizimle aynı durumu yaşayan çift daha uyanık ve atik çıkmıştı. Bu kez gerçekten huzura kavuşmuştuk. Kocamın özürleri ve benim gözyaşlarımın eşliğinde dördüncü günün sonunda mutluluğa kavuştuk.