Hatıra Popüler

Genel kanı ve yargıya ben de katılacağım. Daha fazla bilgi verebilmek için bir anlatıcıya gerek var. O zaman Aylin'in niye böyle davrandığını anlayabilirdik.

Bir de öykünün sonu ile ilgili küçük bir şey söylemek isterim. Keşke aynı ağaca küçük kardeşler tırmandıktan sonra yıllar önce gerçekleşen olay tekrar etseydi ve arkadaşlardan biri, mümkünse Aylin'in kardeşi arkadaşını orada bırakıp gitseydi. Bilmiyorum belki de gıcık bir durum olurdu, bir an aklıma geldi...

Anlatıcısız bir öykü… Gerçekten birkaç gündür düşünüyorum hiç bu tarza rastladım mı diye. Devam edeceğim düşünmeye ama anımsadığım kadarıyla anlatıcısı olmayan bir öykü okumadım. Akışı durdurup araya girmediğinden olsa gerek sırf diyaloglardan örülü öykü, kahramanlarla ilgili herhangi bir izleğe de sahip değil. Diyaloglardan ve de karakterlerin davranışlarından yola çıkarak ruh incelemelerine girmek mümkün olmadı, bir ağaç dışında gözümün önüne çevreyi tanımlayan bir görüntü de gelmedi. Oysa anlatıcının kendi duyarlığını ya da ispatlamaya çalıştığı savı ortaya koyan bir anlatı tercih etmesi, anlatıyı ruh ve çevre betimlemeleriyle süslemesi, bir anlatıyı etkili kılmak için önemli bileşenlerdir.

Anlatında kişiler var ancak bir olay ve çatışma yok. Ne var ki, bunlar anlatının ana unsurlarıdır. Karakterlerin kendisiyle, çevresiyle çelişmesi, çatışması... Kendi aralarında tartışmaları, küskünlükleri başlı başına çelişme, çatışma olmaya yetmez. Bunlar yalnızca yaşamdan anlardır. Çelişme ve çatışma dediğim, karakterleri açmaza götüren, yaşam dengelerini iyi ya da kötü yönde bozan olaylar, seçimler, kişiler, çevreler, türlü unsurlardır.

Olaysız öykü olmaz mı? Mesela Sait Faik’in öykülerinin tümünde olaya rastlanmaz. Ancak bu kez olayların ötesine geçen çağrışımlar, duygular değer taşır. Bu tür öykülerinde karakterlerin davranışlarını ve ruh örgülerini bir arada sunar okura.

Sanırım senin bu anlatın öyküden ziyade, skeç türüne benzetilebilir. Yani, bir olayın en önemli kesitini işleyip okurda coşku, hayret, korku, nefret vs. duygularını uyandıran ancak içinde bir devinim barındırmayan bir tür anlatı. Bu tür anlatılar Türk edebiyatında önemlidir aslında. Hatta Sait Faik’in de skeç olarak değerlendirilebilecek anlatıları bulunur. Ama gene de konu ya da olay bulunmasa bile skeçte de mutlaka yaşam kesiti ele alınan karakterin duyumları ifade edilir, okur Sait Faik’te olduğu gibi burada insanı yakalar. Bir de tabii, başında belirttiğim gibi, anımsadığım kadarıyla bir anlatıcı da bulunur, yani sırf diyaloglardan oluşmaz.

Bunların dışında, söylemeliyim ki, bu anlatını da diğerlerini de diyalogları kurma, biçim ve içeriklerini saptama konusunda başarılı buldum. Bunları kendi anlatım tarzının içerisine yerleştirerek etkileyici kurgular oluşturabilirsin.

Marve, diğer öykünü de okudum ve iki öyküyü birbirinden epey farklı buldum. Onun hakkındaki yorumlarımı da kısa zaman sonra yazacağım.

Okumaya başladığımda Ilgın, Nilay, Arda şeklinde kalabalık bir isim listesiyle karşılaşınca ne oluyor dedim bir an. Okumaya devam edince gayet anlaşılır bir halde ilerlediğini farkettim. Ama giriş kısmı okuyucunun gözünü korkutuyor. Bu kadar insanla henüz başlangıçtayken karşılaşınca başka kimler çıkacak acaba diye meraklanıyor insan.

Farklı bir üslup denemek istediniz muhtemelen ama keşke sadece diyaloglardan ibaret kalmasaydı öykünüz. Bir de Aylin ve Arda 27-28 yaşlarındalar anladığım kadarıyla, Aylin'in çocuksuluğunu yadırgadım biraz açıkçası. Baştan bir olay sunsaydınız önümüze ya da karakterleri tanıstaydınız biraz belki bu durum daha doğal bir hal alırdı.

Sonlara doğru, özellikle Nilay ve Ilgın arasında geçen konuşmalar çok hoşuma gitti. Onların yaşı konusunda düzgün bir tahminde bulunamadım ama on, on iki yaşlarında oldukları düşüncesi uyandı.

Diyaloglarla olayı güzel bir şekilde sunmuşsunuz. Çevre betimlemeri ve karakter tanıtımlarıyla beslerseniz daha hoş olacak gibi geldi.

Öykülerinizin devamını diliyorum.
Kaleminize sağlık...