Sabri'nin Küresi Popüler

Sabri köprüyü geçti. Yüz metre yürüyüp elma bahçelerine gelmeden durdu. Durduğu yer bir hırdavatçı dükkanıydı. Sabri içeri girmedi. Kafasını dükkanın kapısından uzattı:

-Hayırlı akşamlar Necmi Baba.

-Ooo Sabri! Nerelerdesin? Hiç görünmüyorsun. Seni görebilene aşk olsun vallahi.

-Ne yapacaksın Necmi Baba, iş güç.

-Gel gel, gel de bir çayımı iç, biraz laflayalım.

-Hiç gelmeyeyim, işim acele. Ben bir japon alıp gideyim.

-Eh, sen bilirsin. Nasıl vereyim, küçük mü  büyük mü?

-Orta olsun Necmi Baba.

Sabri yapıştırıcısını alıp hırdavatçı dükkanından çıktı. Gerisin geri köprüyü geçip meydandaki fıskiyeli havuzun sağındaki yokuşu tuttu. Yokuşu hızlı hızlı çıktığından yoruldu, eve vardığında soluk soluğaydı.

-Geç kaldın.

Sabri kapıyı anahtarıyla açacaktı ki kapı kendiliğinden açılıverdi. Arkasından Sabri'nin karısı çıktı. Kadın ağzının sol köşesini aşağı düşürerek   “geç kaldın”  deyince Sabri sinirlendi. “ Bir gün de güler yüz göster be kadın!” dedi, söylene söylene tuvalete gitti.

-Nursuz adam. Eve gelir gelmez bağırmaya başlıyor. Başımın belası.

Sabri tuvaletten çıkıp doğrudan mutfağa girdi. O zaman karısı ondan iğrendi. “Ellerini yıkadı mı acaba” diye düşündü.  Tabağını alıp çorbasını koydu.  Başka bir tabağa pilavını,  bir başka tabağa da bakla yemeğini koydu.  Sonra tüm bunları serilikle Sabri'nin önüne dizdi.  O zaman Sabri'nin içi genişledi.  Karısına yabancı bir sevgi duydu.  Önündekileri çabucak yiyip bitirdi.  Yerken bir yandan da karısına iltifatlar ediyordu.  Kadın hiç istifini bozmadı.  Yemek boyunca Sabri'ye içten içe kızdı durdu:   “İki yüzlü adam, karnını doyururken iyi, sonra yine bağırır durur, bıktım vallahi.”

-Ellerine sağlık karıcığım.

Sabri yemeğini bitirip kalktığında karısı henüz çorbasını içiyordu. Ağzında lokma varmış gibi bir müddet durdu, yutkundu. Sonra yarım ağızla,

-Afiyet olsun, dedi.

Sabri acele acele masadan kalktı. Çabucak arka taraftaki oturma odasına yollandı. Kadın kulak kesilmiş dinliyordu, odanın kapısının usulcacık kapatıldığını duydu, işkillendi.

- Ne yapıyor bu adam böyle kapıları kapatıp, bir işler karıştırıyor olmasın sakın?

Sabri oturma odasına girer girmez ceplerini yokladı. Oradaydı, pantolonunun sağ cebinde, rahatladı.  Sonra aklına hırdavatçıdan aldığı japon yapıştırıcısı geldi. Bakındı bakındı, yapıştırıcı yok. O an Sabri'nin aklı uçuverdi, “Düşürdüm mü yoksa?” diye söylendi. “Şimdi işin yoksa taa köprünün öteki tarafına geç, yenisini al...”

-Çayını getireyim mi?

-Ne?

-Çay diyorum, ister misin?

-Yok, sen şu montumu getiriversene benim, yatağın üzerine atmıştım.

“Sinsi kadın, ne ara geldi, duymadım hiç. Kapıyı sessizce açmış da arkamdan bana bakıp dururmuş. Çayı bahane ediyor. Çay ister miymişim, çay içecek hal mi kaldı bende, şu işi bir halletsem...”

-Al montunu, kahve yapayım mı sana?

-İstemiyorum, git de rahat bırak beni, başımda dolanıp durma.

Kadın söylene söylene gitti. Sabri montunu aldı, ceplerini dışarıdan şöyle bir yokladı. Şişkinliği hissedince rahatladı. Yapıştırıcı oradaydı.

-Bu kadın bende akıl mı bıraktı, burdaymış işte, boşuna heyecanlanmışım. Neyse, nerede şu? Aman, bir halletsem de rahatlasam. Vallahi heyecandan öleceğim şimdi. Ya tutmazsa?   Niye tutmasın,   bu japon icabında uzun yola dayanamayıp çatlayan beygirleri bile yapıştırmıyor  muymuş? Kerim hep söyler dururdu:   "İnsanın cebinde bir japon yapıştırıcısı olsun, bir daha sırtı yere gelmez,"   derdi.  O zaman tıs tıs gülmüştüm,  oysa bak,  haklıymış çocuk.

Sabri bir iş görürken kendi kendine konuşan insanlardandır. Sessizliğe dayanamaz. Kendinde konuşacak derman yoksa o zaman radyoyu açar. Radyodaki yabancı adamları, kadınları bas bas bağırtır. Eğer çok sevdiği bir hava çıkarsa o zaman etrafına şöyle bir bakınıp bir iki döktürür, hiç olmadı eklemlerin çalan havaya uydurur. Sağa sola yaylana yaylana odacısı olduğu müdür beyin koskoca masasını bir uçtan diğer uca iki dakikada siler.   Zaten,  başına  ne  geldiyse  bu  bir  iş  görürken  oynayıp   söyleme  huyu  yüzünden  geldi. Bugün  mesai  bitimi  şöyle  bir  baktı  ki  müdür  beyin  masasının  göbeğinde  minicik  bir  çay  lekesi,  çıkmadan  şunu  bir  silivereyim,  dedi.  Üşenmedi,  koridordaki  dolaptan  pilli  radyosunu  getirdi.  Neredeyse   müdürlüğün iki  küçük  camını  silebileceği  bir  süre  boyunca   beğendiği     istasyonu     bulmak  için  oyalandı.    Hoşuna  giden yeri  bulunca  gövdesini  müziğe  uydurarak  masaya  eğildi.   Sarı  beziyle   masanına  ortasındaki  çay lekesini  nişanladı.  Leke  şimdi  kaybolacaktı.   Sabri  sabun  kokusunun  ferahlığı  içindeydi.  Radyoda  da  en  çok  sevdiği  o  en  oynak  şarkı  çalıyordu.  Bezi   tam  lekeyle  buluşacaktı  ki  dayanamadı,  kolunu  şöyle  bir  sağa  savurdu.   Kolunu  aniden   kaldırınca     dirseği,    müdürün  masa   isimliğinin  bir  parçası  olan  kristal  benzeri  cam  küreye  çarptı.   Küre  masada    yuvarlanıp  parkede  kaydı  ve   biri  büyük,  diğeri  küçük  iki  parçaya  ayrıldı.

-Ya tutmazsa, o zaman ben müdür beye ne derim? Nasıl söyleyeyim ki, müdür bey, böyle böyle, ben sizin o en çok sevdiğiniz yuvarlacık kristal benzeri küreyi,  işte böyle yanlışlıkla... Vallahi kovar.  Kovmakla kalmaz,   beni tüm daireye rezil eder.  Kat müdürünün kasıntı odacısına gün doğar o zaman . Pis adam, yerimde gözü var.  Eee dile kolay, k oskoca   "Tapu Kadastro Müdürü" ne      odacılık ediyoruz,  kolay mı?

Sabri pantolon cebinden kırık küreyi çıkardı,  öteki cebinden de kırık parçayı aldı.  Japonu da avuçlayıp halının üzerine çöküverdi.

- Uyduruk bir küre. Adam buna deli oluyor. Koskoca adam, tüm gün koltuğunun arkalığına yaslanıp küresiyle  oynuyor. Elinde çevirip duruyor. Arada bir de bir iki dosyaya imzasını atıverdi mi tamam,  gün bitti. Şu dünyaya tapu kadastro müdürü olarak gelmek varmış.

Sabri japonun kapağını açtı. Kırık parçaya yapıştırıcıyı dökecekti ki vazgeçti. Küreyi alıp onu japonladı ve minik kırık parçayı yapıştırıcılı yüzeye oturttu.

-Oldu galiba, oh, mis gibi.

Sabri pek bir sevinmişti ki çok kötü bir şey yaptığını fark etti. Yapıştırıcı parmağına bulaşmış, kırık parçayı küreye yapıştırayım derken parmağına yapıştırmıştı. O sırada içeri karısı girdi.

-Tatlını getirdim.

-…

-Ne oldu? Yüzünün rengi gitmiş.,

-…

-Ne oldu parmağına? Ne o öyle? Dur ben çıkartıvereyim. Nereden buldun bu komik şeyi?

-Aman, dur elleme, kırılır bir şey olur.

-Ne olacak canım, ben çıkartıveririm.

-Bırak bırak, dokunma. Durrr!

-İşte oldu bak, çıkıverdi.

Gerçekten de karısı Sabri'nin parmağına yapışan küreyi dokunur dokunmaz etten ayırdı. Sabri bu sefer pek sevinemedi. Ne olur ne olmaz, yine bir aksilik çıkar, kürenin başına başka bir şey gelir...

-Ben çayları getireyim.

Sabri halının üzerinden kalkıp koltuğa kuruldu. Onardığı küre cebindeydi. Tatlı tabağını dizine dayadı. Kalburabastı. Çatalıyla tatlıyı dibinden kürekledi, koca tatlıyı ağzına atıverdi. Şerbeti ağzının iki yanından aktı. O sırada karısı çayları getirdi. Sabri ağzı dopdolu,

-Nefis, nefis, dedi. Çay bardağını ağzına dayadı, koca bir yudum çekti, ağzındaki lokmayı çayla yumuşatıp yuttu, “oh” dedi.

Keyfi öyle yerindeydi, kendini öyle bir rahat hissediyordu ki dayanamadı, cebinden küreyi çıkardı. Tıpkı müdür beyin yaptığı gibi küreyi gözlerinin hizasına getirdi. Orada binlerce Sabri gördü. Demek, dedi, bizim müdür bu küreyi bu yüzden bunca çok seviyormuş, orada kendinden binlercesini gördüğü için. Ha ha ha!

-Ne diye gülüyorsun?

-Hiç.

-Elini sağa sola sürme, etrafa şerbet bulaşmasın. Sabunlu bez getirdim,al.

-Ha ha ha!

-Delirdi mi ne!

Sabri sabunlu bezi aldı, boştaki elinin içinde biraz sağa sola kaydırdı.    Bezi    diğer   eline geçirecekti ki küre avucunun içinden kayıp halısız kara beton üzerine düştü. Düştüğü yerde binlerce küçük parçaya bölündü.  Sabri'nin küresi şimdi bir tuz yığınından farksız görünüyordu.