Bir Akşamüstü Popüler

Beni 150 liraya satın aldı. Evet, doğru anladın. Parayı verdi ve beni aldı. Artık onunum. Bana nasıl davranırsa ona göre şekilleneceğim.

Dostu düşmanı bakacak, el gün içine çıkacağız birlikte. Beni parayla satın aldığı için bu kadar gocunmamalıyım belki de. O beni bırakana kadar her ana onunla olacağım. Beni kullanacak ve çöplüğün tam ortasına atacak. Pis bir hayata… Ne kadar kötü olduğunu tahmin bile edemeyeceğin bir hayata…

Yan yana yürüyoruz şu an. Bir eli cebinde, bir eli bende… Gömleğinin sol cebinde kalemi var. Gökyüzü gece lambasını yakmaya hazırlanıyor. Ağaçlar kıpırtısız. Herkes ayrı bir telaş içinde. Kiminin elinde telefon, kiminin elinde simit var. Akşam yemeğini simitle geçiştiren insanlar gelip geçiyor. Bir ayakkabı boyacısı gözüme takılıyor. Elindeki fırçayla delikanlının sivri burunlu, siyah, rugan ayakkabısını parlatıyor. Gözlerimi kaçırıyorum, gözlerini kaçırmıyor. Sallana sallana ilerlemem dikkatini çekmiş olsa gerek. Kırmızılar içinde olmam da cabası. Bir o yana bir bu yana… Başım dönmeye başladı…

Beni satın alan; esmer, biraz uzunca, koca ayaklı, koca burunlu otuzlu yaşlarında bir adam. Sağına soluna bakmadan yürüyor ve sürekli birilerine çarpıyoruz. İnsanlar bize ters ters bakıyor. Ben de onunla birlikte sürükleniyorum. Bir an önce eve gitmek istediğinin farkındayım. Aceleci olmasını anlayabiliyorum. Herkes gibi o da… Tıpkı kendinden öncekiler gibi. Kararsız kaldı. Diğerlerinden farkı bana evinin kapılarını açmış olmasıydı. Artık keyfini sürmek istediği her halinden belliydi. Ne berbat bir hayat! Satıldım… Bir başkasını memnun etmek için satıldım. Umarım pis kokmuyordur. Ara sıra soluklanmama müsaade etse bari. Belki de sevinmeliyim. Bu gerçek sahibim olmalı demeliyim. Ona hayatın rahatlığını sunmalıyım. Benimleyken koşar adımlarla ilerlemesini sağlamalıyım. Yormamalı, yaralamamalıyım.

Dur bir dakika, arkadaşımı gördüm. Bir kız arkadaşım. Kırmızılar içinde. Başındaki göz alıcı kırmızı kurdele ona çok yakışıyor. Zarif ve alımlı. Kimse onu almaya cesaret edemedi. Ben bile çok fazla yaklaşamadım yanına. Onun kendine has bir havası var. Hayran hayran bakardık hepimiz. Adam da dükkanın önünde durmuş ona bakıyordu. Rahatsız oldum bir an. Ama çabuk geçti bu rahatsızlığım. Onu da yanımıza alsın istedim. Vitrinin önünde durdu, boynunu biraz sağa eğip ona baktı. Aklından ne geçtiğini kestiremedim. Tekrar yürümeye başladık. Saatine baktı ve adımlarını hızlandırdı.

Cıvıl cıvıl insanlarla dolu bir caddede yürürken sağa döndük. Büyük mağazalar yerini küçük dükkanlara bırakmıştı. Daha az insanın bulunduğu daha samimi bir ortamda buldum kendimi. Beni bir apartman girişinde bıraktı. O an betonun soğukluğunu hissettim. Birlikte üç kat yukarı çıktık. Oturduğu dairenin önüne geldiğimizde bu kez beni bırakmadan anahtarı çevirdi. İkinci çevirişinde kapı açıldı ve birlikte içeri girdik. O, ayakkabısını çıkardı, aceleyle içeri doğru koştu. Ben kapının dibinde bir başıma kaldım. Beni kullanmak için sabırsızlandığını düşünürken o kendini tuvalette attı. Sifonu çekti ve kumandayı alıp televizyonun karşısına geçti. İlk defa geldiğim bu yerde tedirginlik ve şaşkınlık içinde bekliyordum. Az sonra mutfağa gitmek için kalktı ve o sırada beni gördü. Gülümsedi. Bu çok hoşuma gitmişti. Kucakladı ve salona, az önce oturduğu yere getirdi. Kalktığı yer hala sıcacıktı. Bu adama alışmaya başlamıştım.

Gömleğinin cebine tutturduğu kalemi eline aldı ve beni kırmızı çantanın içerisinden çıkardı. Not kağıdınaysa şunları yazdı:

“Balo ayakkabıların benden olsun istedim. İyi eğlenceler kardeşime.”