Roseland NYC Live - Portishead Popüler

Bizdeki en acılı arabesk , diyelim Müslüm babanın dinleyenlerde kendini jiletleme isteği uyandıran müziğe Batı cephesinde tekabül eden nedir diye sorulacak olsa cevap tereddütsüz Portishead'in bu konser albümü olur sanırım. Dinle dinle bunal, hayatın bütün acılarını hisset. Kendi kendinize işkence yapmak istiyorsanız bundan daha iyisi bulunamaz.

Bilmeyenler için Portishead Trip Hop dalında müzik yapıyor. Fazla üretken değiller; mükemmel müziklerine rağmen 11 yıl aradan sonra "Third" adlı üçüncü stüdyo albümlerini daha bu sene çıkarmışlar. Ben bunun önünde saygıyla eğilirim çünkü Portishead'in bir kült grup olduğunu biliyorum; hayranları öyle böyle fanatik değil, Beth öl dese ölecek tipler. Dolayısıyla her yıl bir albüm çıkarsalardı bile satışları düşmezdi, buna rağmen 11 yıl beklemişler.

Beth Gibbons grubun solisti kadın; öylesine muazzam, öylesine mükemmmel, öylesine insana derinden dokunan bir sesi var ki, umutsuz bir platonik aşka kapılmamak mümkün değil; İngilizlerin ünlü "courtly love" romantizminin nesnesi olabilecek bir kadın. O mükemmel ötesi sesin düzeyine ancak yine kendi vatandaşı diğer bir kaç kadın erişebilmiş; Renaissance'dan Annie Haslam ve Curved Air'den Sonja Kristina Linwood, tabii bunlara İzlandalı Björk'ü de eklemek lazım, magazinel yönünden dolayı sevmem gerçi onu.

Albümdeki tüm parçalar son derece kasvetli ve aşırı hüzünlü. Ama bua rağmen öyle bir parça var ki, dinlemesi gerçekten cesaret istiyor; Roads. Yok böyle bir hüzün ya.

Çok sevmeme rağmen bu albümü sık dinleyemiyorum, hüzün dozu her zaman kaldırılamıyor.