Forse le lucciole non si amano più - La Locanda delle Fate Popüler

İtalyanlar galiba herkes gibi benim de en çok sempati duyduğum halklardan biridir. Sempatikliklerinin yanında diğer çok bilinen özellikleri de sanatsal dehaları olsa gerek.



1970'lerde İtalya'da ilginç sanatsal bir fenomen vuku bulmuş. Birbiri ardına onlarca mükemmel topluluk çıkmış, bir tane magnum opus üretmişler ve ardından herhalde "yeter lan bu kadar. fazlasına gerek yok, zaten daha iyisini de yapamayız, kendimizi alçaltmayalım" diye gizemli bir şekilde kaybolup gitmişler. İşte "Locanda Delle Fate" ve çok uzun isimli albümleri bu fenomene çok iyi bir örnek. Diğerleri gibi bu da ayrıca çok güzel bir albüm kapağına sahip. Bu italyanlar anadan sanatçı doğuyor galiba.



"Forse le lucciole non si amano più" hiçbir boşu olmayan kusursuz bir albüm. Biraz Jethro Tull etkisi olduğu iddia edilebilir belki ama bu mükemmel albüme haksızlık da etmiş olmayalım. Jethro Tull gibi flüt'ün topluluğun soundunda önemli bir payı var.



Albümde en çok öne çıkan parça Vendesi Sagezza. Ve bu parçada müthiş bir flüt solo var. Yukarda kısa bir bölümünü dinleyebilirsiniz.Flüt gitar kardeşliğinin güzel bir örneği..Adeta ağlıyor gitar da.



O büyülü flütü çalan şahıs nasıl bir tipmiş diye merak ederseniz YouTube videosuna bakın.



Tabii en iyisi albümü bulabilirseniz almak ama ele geçirilmesi çok zor ve bayağı da tuzlu olduğundan, bir şekilde Vendesi Segezza'yı bulun derim. İyi bir ses sistemiyle dinlemesi çok keyifli.