E-HayalET'e Geleli 1ir Yıl Oldu Popüler

Newroz çiçeğini bilir misiniz? Şu kör gözlerimle bile kaç kilometrede olsa tanırım. “İnsan beyniyle görür” diyen muhakkak ki bunu da beyniyle yazmıştır.

Yazmak ne zaman kifayetsizdir?

Ey muharrir topla cümlelerini
Yine göçüyoruz

Hücrede olmanın en katlanılmaz tarafı, hayatın dışarıda kalmasıdır. Dışarıda olmanın en katlanılmaz tarafı, içinde hayat olmamasıdır. Velhasıl asl’olan hayattır.

Kendini kandırma ey muharrir, hiç bir kurgu, gerçekten daha değerli değildir.

Bir yıl oldu.

İnsanlık için küçük bile değil ama benim için büyük bir adımdı.

Bir şubat pazarı saldım cümlelerimi e-hayalet kuyusuna; bir şubat pazartesisi çektim kovamı, pırıl pırıl su doluydu; içinde kendimi gördüm.

Hiç kurumuş toprağın suyla buluştuğu anı, o incecik çizgiyi gözlemlediniz mi? Hafif bir toz çıkar. Toprağın son nefesidir. O nefesten sonrası su değilse, kocaman bir çatlaktır. Toprak çatlağına düşmüş bir karıncanın canhıraş çabasını gördünüz mü? Gözlerimi kapatıyorum. Yaşam ekranımda  bir Tarkovsky sahnesi. Başak hışırtısı, bıldırcın yuvası, yanık mazot kokusu, uzak memleket otobüsleri ve havada incecik bir şerit gibi asılı duran tayyare.

Ey muharrir topla cümlelerini
Misafirimiz var

Bir şehrin kaç yüzü var? Bir şehrin yüzü var mıdır? Bizden sonra ne olur diyor belgeseller? Nereden bilelim? Biz yoksak tanrı da yok! Korkmaya ne lüzum. İnsani duyguların inhisarından kurtulmuş bir doğanın felaketi mi olur? Bütün kelimeler bizim; bütün görüntüler, bütün dizeler, bütün aşklar.

Ha bir de o var!

Unutmuş gibi yaparız ya çoğu zaman, halbuki üstünde boy veririz. Bir ırmak düz ovada niye kavis çizer? Bilimin dediği kadarını biliyorum; bilmiyorum. Aşk peki? Nasıl bir şeydir ki iki düz insan arasında bile kavis yapar. Kendim için tekrarlıyorum: Aşk, düz bir ovada akan ırmak misali, iki sıradan insan arasında bile kavis akar.

Kudret aşktadır, insanda değil: Yamaaan! Kudret insandadır, aşkta değil: Yavaaan! Bu işin cümlesi yoktur: Yalaaan.

Ey muharrir topla cümlelerini
İşimiz var

E-Hayalet’e geleli bir yıl oldu. Keyfim yerinde. Yüzünü görmediğim beyindaşlarım arasındayım.

Newroz çiçeğini bilir misiniz? Şu kör gözlerimle bile kaç kilometrede olsa tanırım. “İnsan beyniyle görür” diyen muhakkak ki bunu da beyniyle yazmıştır. “Ol” dedim, “Sen tanrı değilsin” dedi. “Hah, şunu bileydin. İnsanın olduğu yerde tanrıya ne hacet!” “Ol” dedim oldu. Fakat evvelinden uykusuz, gecesinde huzursuz, klavye başında rahatsız.

Birikmişin yoksa, hayata açılma. Batarsın.

Ey muharrir topla cümlelerini
Açılıyoruz

Kar üzerinde izini esirgeyen, bir kelime uzaklığına sonsuzluğu yerleştirenler; yapmayın, hem cana hem canana eza.

Ali Osman, Murat, Erkan, Erdem hepinize teşekkür ediyorum.

Ve sana Sevgili Çocuk, beynime verdiğin bitmez tükenmez enerji için atlantik kadar sevgi gönderiyorum. Yağmurun bol, bulutun engin olsun!

Nice yıllara; hep beraber: sokak sokak, mahalle mahalle, şehir şehir büyümek umuduyla!

Hasever
Zürich, 19 Şubat 2011