Norveç’in Oslo’sunu nasıl bilirsiniz? Bilir misiniz? İşte öyle bir şey. Bilmekle bilmemek arası. Herhangi bir Kuzey Avrupa şehri bu sessizliktedir. Son tepeyi aşana kadar orada bir şehir olduğunu bilemezsiniz.

Kompozisyon değil ki, usturuplu bir girizgah yapayım. Bize öyle öğrettiler. Sanırım sizin kuşak da aynı tornadan geçti. Sizin kuşak dediğime bakma, yaşım, seninkinin bir çentik üstünde; o kadar. Hadi “iltifat” edeyim, bütün bu kalabalık, mekanı muhabbete kapı açmak için. Bilirsin, her şeyde olduğu gibi, bu yazma işinde de müşkül olan, giriş yapmaktır. Ve ben, şu anda onu yapmaya çabalıyorum.

Hiç unutmuyorum. “Yahu şarkı, Diyarbakır karpuzundan bahsediyormuş” demişti. Gözlerindeki şaşkınlığı, siyaseten içine düştüğü çıkmazı, alnındaki bütün satırlardan okuyabiliyordum.

Ocak, ortasından bırakılmış delikten nefes alır; o deliğin (bacanın) kapanmaması için sık sık kontrol edilirmiş. Bu kontroller sırasında işin en feci kazaları yaşanırmış. Özellikle gece kontrollerinde, uykulu-sersem insanlar bacadan içeri düşer, feryat figan can verirlermiş.