"Dindarlar Özgürlükçü Olabilirler Mi?" (*) Popüler

(..) Bugünlerde karşı karşıya olduğumuz problemlerin, en azında gelişmiş ülkelerde, sosyo-ekonomik değil artık kültürel-etiksel (kürtaj hakkı, eşcinsel hakları vesaire) olduğu bize anlatıldığında, bu iddianın kendisinin ideolojik mücadelenin ve sosyoekonomik boyutun post-politik bastırılması sonucu olduğu akılda tutulmalıdır.

Solda bazılarının, sınıf mücadelesinin "komplikasyonlarını" ihmal etmeleri yüzünden ödedikleri bedel, başkaları arasında,   anti-amerikancı ve anti-batıcı her grubun, mücadelenin "ilerici" biçimlerini temsil ettiğinin ve otomatikman bir müttefik olduğunun çok kolayca ve hiç eleştirel bir tavır almadan kabul edilmesidir: Hamas ve Hizbullah gibi gruplar, ideolojileri Fransız Devrimi'nin bütün bir eşitlikçi mirasını rededen,  açıkca anti-modern olmasına rağmen,  birden bire devrimci failler gibi ortaya çıkarılıverir. (Burda işler öylesine çığırından çıktı ki, solda bazıları Ateizmi, Batının Kolonyalist komplolarının bir oyunu olduğu vurgusuyla ele almaya başladılar.). Bu ayartmaya karşı, İslam da dahil olmak üzere  bütün dinlerin kamusal eleştirel analizlerini icra edebilme koşulsuz hakkı için ısrar etmeliyiz - ve işin en üzücü tarafı da, bundan bile bahsetmek zorunda kalınmasıdır.

Pek çok solcu bu talebi kabul edecek olsa da, ardından hemen, bu eleştirilerin üstten bakan kültürel emperyalizmden kaçınmak için  saygılı bir şekilde yapılması gerektiğini eklemekte gecikmeyecektir, --ki bu da aslında de facto olarak her gerçek eleştirinin terkedilmesi anlamına gelir, zira dinin özgün bir eleştirisi, -dinin kutsal karakteri ve (mutlak)  doğruluk iddiaları yüzünden-,   tanımı gereği "saygısız" olacaktır.

2009 boyunca, Hollandalı eşcinsel gruplar gittikçe aratan bir oranda göçmenlik karşıtı milliyetçi partilere yönelmeye başladılar. Neden basitti; En güçlü ve en organize göçmen grubu olarak Müslüman Cemaati, homofobisinde gittikçe daha ve daha gürültücü olmaya, hatta bazı durumlarda şiddete bile başvurmaya başlamıştı.

Bu gerilime karşı nasıl tavır almalıyız? Kimi desteklemeliyiz? Katıksız, liberal-çokkültürlükçü, hoşgörü çizgisi net bir yanıt verir:

Simetriyi ve hoşgörüyü desteklemeliyiz. Eşcinsel topluluktan, Müslümanları kendilerini kabul etmelerini sağlamak için çok çalışmalarını talep etmek haksızlıktır; ne iseler odurlar, ve kimse ne olduğunu meşrilaştırmak zorunda bırakılmamalıdır. Dolayısıyla ilk hareket Müslüman göçmenler tarafından yapılmalıdır: Yaşam tarzlarının çoğulluğunu ( dinsel, cinsel vesaire) , uygun politik mücadelenin yaşam biçimleriyle ilgilenmemesi gerektiğini kabul etmek zorunda olan onlardır.(Kültürlerin hoşgörü karşılaştırmasında. Ö.K.)  açıkça da bir asimetri vardır: 2009 yılında İsviçre Minare inşa edilmesini yasaklama yönünde bir refarandum yapmaya karar verince (diğer müslüman ülkelerle birlikte) Türkiye'nin sert tepkisiyle karşılaştı, -İsviçre bankalarının boykot edilmesi vs çağrıları yapıldı. İyi ama, kendisini modern gören ve Avrupa Birliğine katılmak isteyen Türkiye'de, camiler haricinde hiçbir kutsal yapının inşaasısına izin verilmemesine ne demeli? İstanbul'da yeni bir Katolik Klisesi ya da Sinagog -daha da iyisi- Riyad'ta bir  Ateist Araştırmalar Merkezi nasıl olurdu?

Ancak bu çözümün basitliğini karmaşıklaştıran, ekonomik ve politk güçler arasında altta yatan farklılıktır: son tahlilde gerilim, üst-orta sınıf Hollandalı eşcinseller ile sömürülen yoksul müslüman göçmenler arasındadır. Bir başka deyişle Müslümanların düşmanlığını besleyen, eşcinsellerin Müslimanları sömüren ve dışlanmışlar olarak muamele eden elit tabakanın parçası gibi algılanmalarıdır.

Öyleyse eşcinsellere sorumuz şu olmalıdır: Göçmenlere sosyal açıdan yardım etmek için ne yaptınız? Niye yanlarına gidip, bir Komünist gibi davranarak, onlarla birlikte çalışıp bir mücadele örgütlemiyorsunuz?

Öyleyse gerilimin çözümü  çokkültürlükçü hoşgörü ve anlayış içinde değil, her (kültürel)  topluluğu çaprazlamasına kesen ve kendisine karşı bölen, ancak her iki kamptaki marjinalleri birleştiren bir evrensellik adına ortak bir mücadelededir.

Bu çerçevede birşeyler, Batı Şeria'nın Min adlı köyünde 2009 yılı boyunca gerçekleşti; piercing'li dudakları ve dövmeleri ile tam takım bir Yahudi Lezbiyen grubu, köyün bölünmesi ve yıkılmasını protesto etmek için her hafta toplandılar ve muhafazakar Filistinli kadınlarla safları birleştirdiler ve böylece birbirlerine karşı saygıyı geliştirdiler.

Çok nadir de olsa, böyle olaylar sayesinde, eşcinseller ve fundamentalistler arasındaki çelişkinin gerçekte ne olduğu ortaya çıkarılır: sözde-mücadele, gerçek problemleri karartan, yanlış bir çelişki.

Gerçek Eşcinsel mücadele Hollanda'da verilmez, Arap ülkelerinde ve homofobinin hegemonik ideolojinin açık bir unsuru olduğu diğer ülkelerde verilir; Ve bu mücadele kadınların boyunduruk altına alınmasına, "namus cinayetlerine" ve benzerlerine karşı mücadeleyle bağlantılıdır. Bu, oralarda yaşayan insanlar tarafından verilecek bir mücadeledir, Batılı liberaller tarafından değil.

Avrupalı Müslüman cemaatleri, paradoksal pozisyonlarını çevreleyen zor bir seçimle karşı karşıyalar; onları ikinci sınıf vatandaş seviyesine indirgemeyecek ve dinsel kimliklerini yaşamalarını sağlayacak alanı açacak olan yegane politik güç, "Allahsız" liberallerdir, cinsel azınlıkların üyeleri vesairedir. Buna karşın, dinsel sosyal pratiklerine en çok yaklaşan, yani kendilerinin Hristiyan karşılığı olanlar, en büyük politik düşmanlarıdır.

Zizek-Living In The End Times p 137-138

* Başlığı Koyan ve İngilizceden Çeviren Önder Kurt