Sana Gül Bahçesi Vaadetmedim Popüler

Emekçi ifadesi, işçi sınıfı tanımının,  gelişen orta sınıfla beraber yetersiz kalmasının neticesinde sadece kol değil kafa emeği ile çalışan kitleleri tanımlamak için kullanıldı. Haliyle tabir, mühendisler, öğretmenler, doktorlar, orta sınıf yöneticileri ve diğer memurlar için kullanıldı. Fakat kapitalizmin gelişmesi ile beraber yeni yeni yapılar, işkolları, görev tanımları meydana gelmeye başladı

Özellikle 1990'ların ortalarından sonra 'emekçi' ifadesi siyaseten daha geniş kitleleri kapsayarak ( ev kadınları  dahil) 'yok sayılanlar-hiç sayılanlar' ifadesine dönüşmeye başladı. Yani başka bir anlatımla, klasik Marksizim'den bir parça  farklılaşıp, sistemin dışladığı, rafta duran her hangi aletmiş gibi ihtiyacı olduğunda kullandığı, ihtiyacı olmadığında elden çıkardığı, yani metalaşan, herkes için ifadenin kullanıldığına şahit olduk.

Seatle, Sao Paolo, Cenova'da yükselen anti-globalizm sesi, yavaş yavaş alter-globalizme dönüşüyor. Yani Globalizm fırtınasına karşı 'Başka bir hayat mümkün !' sloganı ile hayat bulan, dillenen söylem, başka bir hayat kurmak için gerek pratik, gerekse felsefi zeminde bir araya geliyor. Her ne kadar muhtelif eleştiriler olsa da Latin Amerika'da yaşananlar 'anti' ifadesinin  'alter' kavramı ile yer değiştirmeye başlamasının en güzel örnekleri olarak karşımıza çıkıyor. Bu ülkelerde yaşananlar, yoksul halk kesimlerinin ciddi desteğini alıyor. Ve ülkeler arasında dayanışma her ay daha büyüyor, her ay daha kurumsal bir hale geliyor.

Bir taraftan, dünyanın muhtelif coğrafyalarında yaşamsal ihtiyaçlar  karşılanamaz veya kısıtlı olarak karşılanırken, yine aynı coğrafyalarda tüketim toplumunun eteğine yapışmış bir orta/orta-üst sınıf da oluşmaya başladı. Amerikan tipi kapitalizm tüm hoyratlığıyla, tüm kapıları kırarak hayatlarımıza girmeye başladı. Rekabet koşullarının sertleşmesi ve karlılıkların küresel düzlemde geri gelmesi neticesinde, başta Fransa olmak üzere tüm Batı Avrupa ülkelerinde devletin, genelin kullanıımına açık olan sağlık, eğitim hizmetleri gibi en temel ihtiyaçlarda belirgin kısıtlamalara  gittiğini görüyoruz. Yani Batı Avrupa Tipi Kapitalizm, Amerikan versiyonuna dönüşme yolunda emin adımlarla ilerliyor. Yani tüm dünyada eğitim, sağlık başta olmak üzere çalışma şartları, emeklilik hakları, yaşam garantileri geriliyor. Ve maalesef bunun karşısında bazı sendikal karşı çıkışlar olmasına karşın, topluca bir karşı çıkış gözlemleyemiyoruz.

Yeni karşı çıkış için yeni bir duruş noktasına ihtiyaç duyduğumuz kesin. Bu karşı çıkışın lokomotifinin ne olacağı ise temel sorun olarak karşımız çıkıyor.

İçinde yaşadığımız ülkede ve dünyanın bir çok bölgesinde, ciddi bir ortasınıf artışı ile karşı karşıyayız. Görece  daha iyi koşullarda yaşayabilen bu sınıfın sistemin belkemiği olduğunu düşünüyorum. Haliyle orta sınıfın soldan uzaklaşması, solun hem sayısal güç olma, hem de entellektüel bağlamda zayıflamasına sebebiyet veriyor. Bu durumun açıklaması için elbetteki onlarca parametre kullanılabilir ama temelde söylenebilecek şeyleri iki ana başlık altında toplamak mümkün : Ortasınıfın 'zincirlerinden başka kaybedeceklerinin olması' ve yine aynı sınıfın Süperman psikolojisinden sıkılması veya ekonomik güç ile bireyselleşen bu kesim için  'kurtarıcı, avukat' rolünün cazibesini yitirmesi. Şu anki teori ile ortasınıfa yüklenen misyon, kravat-ceket halkın içinde gezerken, yaşanan olay üzerine telefon külübesine koşturan Clark Kent kimliğinden başka bir şey değildir ( Benzetme Önder Kurt'un sitemizde yayınlanan yazısından alınmıştır). Ama farklı bir dünya sadece başkası için istenmez ki ? Aslında bu talep gayette bireyseldir. Ben kendim için başka bir dünya istiyorum. Robin Hoodlara, Süpermenlere ihtiyacımız yok, demek aslında iyi bir başlangıç noktası olabilir.

Yazıyı çok uzun tutup sıkıcı hale getirmek istemiyorum. Başka bir hayat için düşündüklerimi diğer yazımda sizler ile paylaşmak istiyorum.