Önder 'Yokyere' Popüler

Uzun zamandır siteye takılmıyorum, o veya bu sebeple. Geçen akşam Erdem arayıp son durumdan bahsetti. Meselenin melodramlaştırılmasına bi anlam veremedim doğrusu. Önder kendi ağzıyla söylüyor işte; ‘herhangi bir ışık-çaba-gelecek göremedim, uğraşmak anlamsız.’ Belli ki yerine daha iyi şeyler koymayı düşünüyor veya hiç bir şey ‘yapmamayı’ iyi bir seçenek kabul ediyor(bu koşullarda). Bence anlaşılır ve yeter nedenler bunlar. Aslında samimi hissim şudur ki; birden kökten terk edişi ne kadar artistik buluyorsam; gidene geri dön çağrısını da bir o kadar artistik buluyorum.  

Sevgili Önder, ne olmaktaydı da neyin umutsuzluğuna kapıldın? ‘Bebek ölü doğdu’ demek de neyin nesi? Ortada bebek mebek mi vardı? Naif temiz bir entelektüel ortaklaşalık, hepsi bu. Daha ne umdun ki? Bir tür Zeitgeist mi hayalet-tin? Sitenin seyri de bir yönüyle zamanın ruhunu yansıtmıyor mu? Şahsi bloklarını öyle ya da böyle doldurmaya çalışan bi dolu naif karakter var. N’ apsınlar, saatlerce play station mı oynasınlar. Onlar da kendilerince takılıyor işte. Biz de kör topal böyle takılıyoruz. Aklına bişey gelen yazar, gelmeyen okur. 2 kişi 5 kişi ne fark eder? Elimizdeki neydi ki eksilince buruklandık?.. İlla küsecek ya da sitem edecek bişeyler arıyorsanız konjonktüre küsün, tarihe küsün. Bir makalenin beş dakkada 10000 kişi tarafından okunacağı, siteye girip çıkanın haddinin hesabının olmayacağı, hepsinden mühimi ışıklı yarınlara gebe bir entelektüel ortaklaşalığın kendini var ettiği zamanlar –evet- yaratılır ama ‘sınırlı yaratılır’... E-hayalet iyidir, içtendir, bir misyondan söz edilecekse de yerine getirmektedir. Ha, sitenin dönmesi için para lazımdır, ayrı konu, oturulur denkleştirilir. Kaldı ki bana göre sitenin dışı içinden çok daha önemli. Zira gerçekte kendimizle ve iktidarla buluştuğumuz asıl mekan sitenin dışıdır...            

Kendi adıma arada bişeyler göndermeye çalışırım ama sıklığı ve düzenliliği konusunda söz veremem. Yıllardır planlı yaşamaktan bıktım çünkü. Bazen yazmak bazen konuşmak ama çoğu zaman düşünmek iyi geliyor. Bilinçli bir tercih değil bu; naçizane öznel bir tadı ve etiği olduğunu düşündüğüm kendiliğinden bir durum. Karizmatik bir Davud heykeli yaratacam diye amorf amorf parlayan bir mermeri heba etmek saçma geliyor. Biri Davud’ un ihtişamı önünde eğilmemi ya da onu parlatmamı isterse içimden geçecek olanın öfke ve o “kusursuz” yapıya saldırı dürtüsü olacağını biliyorum.    

Gelin, bize düşenin en iyisini yapalım; samimi ve rahat olalım. Kelle hesabı ya da üretim yoğunluğu üzerinden meseleye bakarsak kazandığımızdan ‘fazlasını’ kaybederiz. En azından ileri gidişin zorlama metodlarla olmayacağını kendi tarihimden biliyorum. Penceremin önündeki sardunyalar çok sularsam ölüyorlar az sularsam da; gelgelelim mevsiminde açıp mevsiminde solmasını iyi biliyorlar.                 

Bu arada belirtmeden geçemeyeceğim: Önder kişisel tarihimde mühim birkaç arkadaştan biridir. Kapıldığım ideolojik açmazdan aklıma ve algıma hitap eden dallara sahip ve zamanın ihtiyaçlarına yanıt verdiğini düşündğüm ideolojik segmentle ve felsefi dille buluşmama vesile olmuştur. Her dediğine katılırım katılmam, tartışmalarımız oldu ayrı konu, ancak yazarsa keyifle okurum. Yazmazsa da birgün yazmasını arzu ederim; hayalette ya da başka bir yerde, fark etmez. Ulusalcıların arasına karışmasın da.

-Şimdi yaptığı gibi- çekip giderse -şimdi yaptığım gibi- bıyık altından gülerim. Ne de olsa zamanın kayığı ‘deterritorialization’ sularında seyrediyor.