Oysa çoğunlukla algılandığı şekliyle en "politik" olanlarımızın hayatında bile, politik  {sidebar id=4} faaliyet sıradan günlük faaliyetlerimizle kıyaslandığında en merkezi yere sahip değildir. En uç durumlarda bile , aslında hayatın diğer öncelikleri arasında yer almaz. Politik faaliyette bulunsa bile, aynı zamanda insan aşık olan, sanatsal duyarlılığa sahip, nostalji yaşayan, başkalarını kıskanan, onaylanmak isteyen, çocuğunun istikbalini planlayan, iş hayatındaki angaryalara katlanan, seyahat eden, maddi sorunlarını çözmeye uğraşan, iş arayan vs çok katmanlı bir varlık. Bu çok katmanlığımız yüzünden bireysel kriz dönemleri yaşadığımızda, politik faaliyetlerimiz önceliğini çok çabuk kaybeder. İşsiz kaldığımızda, "noolacak benim halim" sorusunun gölgesinde "noolacak bu memleketin hali" sorusu aklımıza bile gelmez.

Solun egemen yapıları şimdiye kadar insana bu karmaşıklığı içinde hitap etmeyi   başaramadı. Bütün sıradan problemlerini aşmış, artık kendini politikaya adamaya hazır, önceden oluşmuş ideal "politik özneleri" varsaydı. Sosyalist solun ideolojisinin ana rahmine düştüğü, sonrasında serpilip kitleleri peşinden sürüklediği tarihsel dönemleri düşünürsek, solun süreğen bir kriz ortamında kendini kurmuş olduğunu görürüz. Teorimiz, pratiğimiz sürekli bir devrimci ortama göre kesilip biçilmiş, ona göre tasarlanmıştır. Devrimci ortamda bireysel hayatın sıradan problemleri pek  belirleyici olmasa da, "günlerin tespih taneleri gibi birbirine eklendiği" sıradan "normal" koşullarda bütün ağırlıklarıyla hissedilmekte ve hayatımızın merkezine oturmaktır. İşte sol bu "normal" koşullarda sudan çıkmış balık gibi kalmaktadır. Hayatın monotonluğa boğulduğu dönemlere uygun  ideolojik ve pratik araçlardan yoksundur. Tarihsel buhran dönemlerinde kendini kurmuş olan sol, postmodern sıradanlık ve sinizm koşullarında hitap edebileceği hiçbir toplumsal kesim bulamamakta ve herhangi bir çekim merkezi olamamaktadır.

YENİ BİR İLETİŞİM PARADİGMASI 

İşte bu site, hayatın bütün sıradanlığıyla üzerimize çöktüğü "normal" koşullarda muhalif {sidebar id=5} duyarlılığı korumaya yönelik bir oluşumdur. Toplumsal muhalefet yüksek olmasa bile, sıradan günlük hayat pratikleri aracılığıyla bir kollektivite kurulabileceği inancına dayanmaktadır. Politik yanımızın, bizi insan yapan başka birsürü faaliyetlerimizden sadece biri olduğuna inanmaktayız. Hatta politik faaliyetin şimdiye kadar icra edildiği biçimiyle hayatın doğal dokusuna dışsal, yabancılaşmış bir angarya olduğunu söylebiliriz. Politik faaliyet, kendinde keyifli bir faaliyet olduğu için değil, insanların toplumsal sorunlarını çözmek için başvurmak zorunda kaldığı bir zorunluluk olarak icra edilir. Dayanışmacı ve doğal kollektiviteleri kuran, hayatın yabancılaşmamış, sıradan faaliyetleridir, söylemsel yüksek idealler değil; günlük sorunların çözümüne yünelik yerel dayanışmalar, ilgi alanlarının paylaşımı, keyifli kollektif faaliyetler, yaşamın asli dinamikleridir. Sosyalizm idealinin varmak istediği asli hedef de zaten bu değil midir? Lakin sosyalist politikanın yabancılaşmış icrası, Ulus Baker'in deyimiyle "solun hukuki modeli",  sosyalist idealin hemen şimdi deneyimlenmesinin önüne geçmiştir. Bu çarpıklığın meşrulaştırılması için, teorinin önyargılı bir yorumuna başvurulur; sosyalist bir düzen kapitalist toplum içinde yaşanamaz. Sosyalist üretim modelinin kapitalizm içinde maddi olarak kurulmayacağı gerçeği, günlük hayat içinde sosyalist insan ilişkileri ya da sosyalist bir etik kuramayacağımız anlamına gelmez. 

Biz bugüne kadar denen sosyalist iletişim modelinin ve medyayı kullanma tarzının sadece insanın politik varoluşuna bel bağladığına inanmaktayız. Oysa biz bu site ile hayatlarımızın bütün sıradan dinamikleri üzerinden bir iletişim modeli kurmayı hedefliyoruz. Herhangi bir kurumsal politika içinde olmadan, hayatımızın tamamını oluşturan ama politika arenasına yansımayan her ne yapıyorsak, onları bu site üzerinden paylaşıma açmayı ve bu paylaşımlar üzerinden kalıcı bir kollektivite ve birikim oluşturmayı, soluk alabileceğimiz bir yaşam alanı kurmayı istiyoruz.

WEB 2.0 KONSEPTİ

Yukarıda betimlenen perspektife sahip bir site, sosyalist sitelerin şimdiye kadar uygulayageldikleri, okuyucu yazar ayrımına dayanan, yani seçilmiş birilerinin yazdığı, geri kalanların okuduğu ya da okuyucudan gelen yazıların birileri tarafından onaylandıktan sonra yayınladığı bir perspektifle çıkarılamaz. Bu eski statik, yani Web 1.0 felsefesine dayanan siteler, herkesin dilediği gibi içeriğin ve tasarımın oluşumuna katılamadığı, sistemin egemen hiyerarşik perspektifini devam ettiren yapılardır. Sosyalist bir iletişim platformunun bu gerici perspektifle ilgisi olamaz. Buı model artık aiılmıştır. Bu arkaik modelde ısrar etmek, uçak dururken eşekle seyahat etmeyi savunmaya benzer. Sosyalist bir iletişim platformunda profesyonel yazarlar olamaz. Hekes kendi haberini, kendi üretimini kendi yapar. Sosyalizm adını kullanarak sistemin gizli iktidar yapılarının yeniden üretilmesine izin vermez. Sosyalist bir iletişim platformunda herkes bulunduğu yerin muhabiri, yazarı, blogcusu, editörüdür.

Kapitalizmi eleştirsek bile onun doğurduğu teknik olanakları elimizin tersi ile itemeyiz. Kapitalizmin kendi ihtiyaçları, sosyalistlerin onlarca yıl özlediği bir iletişim özgürlüğünün altyapısını kurmuştur. Artık bir takım kanaat önderlerine ihtiyacımız yok. Kendi hayatımızı kimse bizden daha iyi bilemez. Yaşadığımız sorunların kollektif çözümü için neler yapmamız gerektiğini bir takım profesyonel yazarlardan öğrenmeye ihtiyacımız yok. Teknik kısıtlamar yüzünden şimdiye kadar birilerinin yazması, diğerlerinin okuması belki bir zorunluluktu. Ama teknolojinin ulaştığı bugünkü inanılmaz seviyede, herkesin aktif olarak kendini binbir türlü kanalla ifade etmesi mümkündür. Bu basitçe yapılan bir seyahatin fotograflarından oluşan bir galeri , işyerinde müdüre duyulan nefretin dile getiren bir blog, okunan bir kitap hakkında düşünceler, dinlenilen bir albümün tanıtılması, artık unutulmak üzere olan yitik kahramanların wikipedia usulu kendi wiki'mizde tanıtılması, ya da başkalarının yazdığı bir yazının eleştirilmesi gibi pekçok farklı formatta olabilir.

Standard bir medyaya kıyasla, sitemiz herkesin olabildiğince aktif katılabilmesi için onlarca farklı uygulama sunuyor. Herkes sitenin oluşumuna,  e-posta yazar gibi kolayca anında katılabilir. Bir tuşla blog gönderebilir, resim galerisi oluşturabilir, forumdaki tartışmalara katılabilir, medyaya yansımayan haberler geçebilir,ilan verebilir, arabasını satışa çıkarabilir, iş arayabilir, seyahat ettiği bir yeri tanıtabilir, hizmet aldığı bir iştemeyi eleştirebilir, makale yazabilir, videolar ekleyebilir vs. Teknoloji bu tür uygulamaları artık herkesin ulaşabileceği hale getirmiştir. Bu devrimin adı WEB 2.0'dır. Maalesef ülkemiz bunun fırsatlarını kullanmakta hala çok geri, ama ABD'de siyah bir aday Web 2.0 devrimini kullanan ve medyanın egemen kanaat önderleri tarafından zihinleri bulanmamış , bağımsız insanların internet organizasyonları sayesinde nerdeyse seçilmek üzere. Bundan 10 yıl önce akla gelebilecek birşey değildi bu. İşte bu site de sessiz kalabalıkların hiçbir aracı olmadan kendisini ifade edebilmesini hedeflemektedir.

Sınırsız katılımı istesek de, amacımız birbirine değmeyen düşüncelerin anlamsız kakafonisi de değil elbette. Bu bir kollektivite olma çabasıdır, birbiriyle alakası olmayan insanların bir kalabalığı değil. Okuyucu katılımı adına böyle bir uygulamayı sistem gazeteleri bile yapıyor artık, okuyucu yorumları adı atlında.

Bugün büyük gazetelere blog yazmak, resim video yollamak, yorum yazmak mümkün..Ama bu yaklaşım insanları biraraya getirip, yakınlaşmalarına olanak vermez. Kişiler dışsallıklarını korurlar. Biz bu sitede bireysel üretimlerimiz üzerinden aynı zamanda yeni dostluklar kurmayı da hedefliyoruz.

Sonuç olarak bu site, Facebook devrimini muhalif insanlara yönelik yapma iddiasındadır. Kapitalizme, kapitalizmin iletişim devrimini kullanarak karşı çıkma iddiasındadır. Umarız gelecek yeni katkılar sayesinde bu boş bir iddia olarak kalmaz.

Dostlukla.