İlkönce şunu söylemeli: Yaşamını düşünmeye adamış insanların varlığı, en ufak bir önerme yazarken bile "özür dilemeliyim" diye düşündürtüyor insanı. Özür dilemeliyim, çünkü, nasıl bir beyin ameliyatı yapacak bilgi ve hünere sahip değilsem, felsefe yapacak bilgi ve hünere de sahip değilim.

Ama çoğumuz bu kolay yola saparız. Hiç İngilizce bilmeyenlerin arasında 'My name is Erkan' diyebilen için "İngilizce'yi iyi konuşur" derler. Kişi hep aşağıya bakar, eğer yukarıya çıkacak dehaya sahip olmadığını biliyorsa. Yerel zirvelerin ise bir önemi yoktur. Everest dururken Ağrı'yı kim sallar?

§§§

İnsanın kendini tanımaktan anladığı, ortak yönleri olmasına rağmen diğerini tanımaktan anladığından farklıdır. Çoğu insan kendini değerlendirirken, başkalarını değerlendirdiği gibi değerlendirmez. Başkasını değerlendirirken elimdeki tek veri, o kişinin yaptıklarıdır. Kendimi ise yaptıklarıma göre değil, hayalimdeki bene göre değerlendirmek işime gelir. Bunun en uç noktası ise kendi krallıklarında yaşayan psikotik kişiler olsa gerek.

Oysa gerçekten kendini tanımanın tek yolu; kendi olmayana bakmaktır, kendi içine değil. Arzulara, hayallere, amaçlara değil; gerçekleştirilenlere bakmaktır. Arzular, amaçlar vs. içimizde, gerçekleştirdiklerimiz ise dışımızdadır. Zamanımı ve enerjimi ayırırsam, çok iyi yan flüt çalacağımı bilmenin ne anlamı vardır?

Biz, gerçekleştirdiğimiz şeyleriz. Okuduğumuz kitaplar, konuştuğumuz diller, yaptığımız yemekler, kurduğumuz ilişkiler, büyüttüğümüz çocuklarız. Gücümüzün mümkün kılacağı ama gerçekleşmemiş, yani bizden kopmamış bir yığın olasılık hiçbir anlam ifade etmez.

Özetle kendini tanımanın tek koşulu, kökü sizden gelen ama sizden ayrı olarak varolmaya devam edenleri aynanız olarak kabul etmektir. Diğer bütün yollar, varoluş tarzınızı meşrulaştırmaktan ibarettir.

Değerli Erkan,

Belki konu başlığının dahil olduğu üst başlık sadece felsefe değil felsefe-psikoloji olmalıydı diyeceğim ama yazdıklarından işin psikoloji kısmını es geçmeyi yeğlediğini anlıyorum. Yanılıyorsam düzeltirsin.

İnsanı tanıma hakkında benim düşündüklerim ise şöyle:

Kişinin kendi içinde bulunduğu ruh durumunu analiz etmek istemesi ve bunu gerçekleştirebilmesi için derin felsefi bilgilere haiz olması gerekmiyor bence. Dolayısıyla bir insanın kendini tanıyabilmesini beyin ameliyatı yapabilmek ile eşdeğer tutulamaz. Fakat insan, vicdan, töz, varoluş, fikir gibi temel felsefi kavramlar hakkında "atıp tutmadan" önce elbette iki dakika düşünmek gerekir. İnsanlar senin de dediğin gibi bunları anlayabilmek için tüm yaşamlarını ortaya koyuyorlar.


Burada sanırım "kendi olana bakmaktır" demek istedin.

Dediğin gibi olsaydı herkesin herkesi tanıyor olması gerekmez miydi? Herkesin yaptığı ortada olduğuna göre ve herşeyiyle tanındığına göre niye hala gol yiyoruz birbirimizden?

İlk iki paragrafında yazdıklarına tamamen katılıyorum. Bunu yapmak gerçek bir alçak gönüllülüğü gerektirir.

Sevgili Murat,

Kendimi, yazdığım yazıyı anlamadığını söylemek zorunda hissediyorum. Bunu da, ne sen ne de ben kendimize dert edinmeliyiz. Sağlıcakla..

Sevgili Erkan,

Forum bölümünü sadece birbirini anlayabilen insanların kullanması gerektiği yönünde bir kural mı var? Eğer buraya bir şey yazıyorsak tartışalım ve etkileşimde bulunalım diye değil midir? Yoksa benden hiç mi umudun yok?
Eğer bu şekilde kestirip atacaksan niye blog bölümünü tercih etmiyorsun?

Kökleri bize dayanan ama bizden ziyadesi ile uzaklaşmış, başka bir dünyada yaşamayı tercih etmiş ( başka bir hayat mümkün !)) ya da yaşamak zorunda bıraktırılmış 'bizler' tarafından bakıldığında, bu dünyada kalanlar/kalmak zorunda olanların, bu denli vahim duruma düşmesinin en önemli sebeplerinde biri 'pragmatizmin dayanılmaz cazibesi' olmalı desem çok mu yanlış yapmış olurum.

Bugünkü bizi biz yapanın tercihlerimiz olduğu aşikar ve bu tercihlerin nasıl ve neye göre yapıldığı da değişken... Bizden uzaklaşanlar ile nasıl bir hayat olurdu kim bilir ? Bir defada (muhtemelen birden fazla kez) o hayatı yaşamak isterdim...