Ekonomik kriz İzlanda'dan sonra, Macaristan'ı da kötü etkilemiş durumda. Bakalım sıra bize gelecek mi?
--------------------------------------------------------------------------------------
Dünyada yaşanan küresel mali krizin İzlanda ile birlikte en fazla hissedildiği ülke olan Macaristan’da durum her geçen gün kötüye gidiyor.
Macaristan’da son bir ay içinde onlarca fabrika, büyük şirket kapatılmış,
binlerce kişi işsiz kalmıştı.
Macaristan’ın önemli günlük gazetelerinin başında gelen Magyar Nemzet’te bugün yayımlanan haberde, Macaristan Hava Yollarının (Malev) iflasın eşiğinde olduğu, hava yolu şirketinin uçaklarına aldığı kerozini (jet yakıtı)artık peşin parayla aldığı, bu şirkete hiç kimsenin borca kerozin vermediği yazıldı.
Magyar Nemzet, Malev’in Budapeşte Airport A.Ş’ye 10 milyar forint (50
milyon dolar) borcu olduğunu, hava yollarının her an batabileceğini, bu şirketin borçlarını ödeyemez duruma geldiğini belirtti.

www.milliyet.com.tr/Ekonomi/SonDakika.as...atiyor...&ver=84

Ha güzel bir haber...Polonya'dan sonra en gıcık aldığım ikinci ülkedir eski doğu blokunda..Hatırlanırsa kapitalizme geçişe en hevesli olanlar bunlardı ve yakın bir zaman kadar sanırım kapitalizme en iyi adapte olan en "başarılı" olanlar da bunlardı..Macaristan'ın başarısı öyküsü diye bir haber okuduğumu hatırlıyorum..Eski çalıştığım uluslararası şirketlerden biri ve başka pekçoğu doğu avrupa bölge müdürlüklerini hep macaristan'da kurardı..

Beynimin kertenkele bölümüne teslim oluyor ve ohh olsun diyorum..Beter olursunuz inşallah..

haha abi öyle deme, bak eski sayılamayacak bir araştırma var :

Poll shows majority of Hungarians feel life was better under communism

www.politics.hu/20080521/poll-shows-majo...tter-under-communism

Aynen Önder, Polonya'dan sonra 2. sıradalardı. Budapeşte'de gezerken duvarda Fashistmus=Comunistmus yazıyordu ( Ya da ona benzer bir şey). Komünizm adına ne yaşadıkları-yaşattırıldıkları bir kenara koyarak söylüyorum : Gördünüz mü ananızın Fashistmusunu, Comunistmusunu ?

Hobsbawn "Aşırılıklar Çağı 1914-1991" adlı kitabında reel sosyalizmin çözülüşünü anlatırken, bu sistemi çökerten tepkinin aslolarak o zamanlar kırklı yaşlarında olan kuşaktan geldiğini , yani savaşın hemen sonrasında 45-50 arasında doğan insanların sistemden memnuniyetsizliğin öncülüğünü yaptığını anlatıyor. Daha yaşlılar hem 2. Dünya Savaşının anılarıyla yüklüler hem de sosyalizmin fikren zirvede olduğu bir dönemin insanları, daha gençler ise iyice yozlaşmış sosyalizm nedeniyle apolitik durumdalar. Şu an 20 senenin gençleri orta yaşa geldiler (neredeyse), o dönemin yaşlıları öldü, o zamanki kırklı yaşlardakiler ise yaşlandılar ve yıkılmasına vesile oldukları sistemin yerine gelen (şerrrefsiz!) kapitalizmin ne doğru dürüst sosyal güvenlik, ne doğru düzgün bir yaşama fırsatı, ne de hayal ettikleri özgürlükleri sağladığını görüyorlar. Ama geriye dönüş imkansız. Bu yüzden o ülkelerde bizdeki Kemalistlerin çılgınca sardırdığı 30'lar mitolojisi ve Atatürk imgesi benzer, Lenin ve Stalin simgeleri ilgi görüyor. Bugüne çözüm bulunamaması nedeniyle geçmişe duyulan nostaljik yaklaşım.