Projeler uzerinden sozlesmeli olarak calisiyorum. Su an calistigim proje tamamlandiginda yeni bir proje baslayana dek issiz olacagim. Issiz olmak garip bir duygu. O sirada yapacak bir "is"iniz olsa bile - ornegin bir sivil orgutte gonullu calismak, yazi yazmak, siyasi bir harekette yer almak vb. - eger yaptiginiz isten para almiyorsaniz "is"siz oluyorsunuz. Yaptiginiz is part-time'sa ya da esnek calisma saatleri varsa ve evden yapiliyorsa, yani mesai saatleri, bir ofis ve calisma arkadaslariniz yoksa, bu da kendinizi issiz hissetmenize yol acabiliyor.

Birikmis paraniz ya da size destek olan birileri varsa issiz olmak, parasiz ya da yoksul olmak anlamina gelmiyor her zaman. Ancak yine de "issiz gucsuz" olmak uzerinden kendinizi sorumsuz, degersiz, bir "is"e yaramayan, bos gezenin bos kalfasi gibi hissedebiliyorsunuz. Her projenin sonunda yeniden is aramak, is mulakatlarina girmek sizi o kadar bunaltiyor ki, erkeklerin bazen saka yollu "Sansim olsa anam beni kiz dogururdu" demesi gibi, siz de arkadaslarinizla konusurken "Ulen bir yerde yanlis mi yapiyoruz acaba? Parali bir erkek bulup ona mi kapilansaydik ki" diye durumunuzla dalga gecebiliyorsunuz.

Bu arada iyi bir okuldan mezun, dil bilen vb. biri olarak issizseniz, aileniz "Ee seni bunca seni ne diye okuttuk? Girecektin bak bilmem neredeki bankanin mufettislik sinavina vb. simdi issiz kalmazdin" diye sitem ettiginde, "Yapamazdim ki ben orada. Bunalirdim, cikardim isten 3 ay sonra" demek istiyor ama susuyorsunuz.

Velhasil, projenin bitis tarihi yaklastikca, simdiden issizlik sikintisi basmaya basladi beni. Ya siz nasil yasiyorsunuz issizligi, issizlik korkusunu?

Bir yildan daha uzun sure issiz kalmis birisi olarak, bu konunun gundeme gelmesi ilgimi cekti.

Issizlik, ozellikle araliksiz uzun sure calismis insanlar icin baslangicta zevkli olabilir. Hele mevsim uygunsa, yani ilkbahar veya yazsa, ihmal edilmis olan uzun yuruyusler, deniz kiyisinda saatler suren tembellikler, okunmayi bekleyen kitap ve izlenmeyi bekleyen dvd stoklarinin eritilmesi, uyku saatlerinin sasmasi, esinin/sevgilinin/ev arkadasinin sabah uyanip ise gitmesini yakalayamamalar, sinemalarin genellikle bombos olan gunduz seanslarinin zevkini cikarmalar, televizyon aliskanligi olmasa bile gunduz alakasiz saatlerde yayinlanma sansi olan "kult" filmleri ya da eski futbol maclarini yakalamalar..... Ama tum bunlarin da bir noktadan sonra "bitmesi" ve can sIkIntIsInin baslamasi. Ne yapilirsa yapilsin bitmeyen bir daralma hissi. Birakilmissa sigaraya baslamalar, yuzde doksan dokuzu calisan arkadaslarinla gorusme ihtimalinin ilginc bir bicimde azalmasi, zamanin agirlasmasi, hele bir de kis gelmisse evden disari cikmanin hem "maliyeti" olmasi hem de her gun gezip dolasip ayni seylerin gorulmesi nedeniyle anlamsizlasmasi.

Bunlara ek olarak tabi ki yeni bir CV hazirlamak, durmadan saga sola is basvurusunda bulunmak, is gorusmesine cagirdiklarinda heyecanlanmak, kendini begendirmeye calismak, sacma sorularla muhattap olmak, ikinci gorusmeye cagiracaklar mi diye beklemek, beklemek, beklemek...

Velhasil, zor istir issizlik. Yasayan bilir, ceken bilir...

Evet bi de CV'lerde o issiz gecen zamanin nasil gosterilecegi sorunu yasanir. Malum isveren bir sure icin bile olsa issiz kalandan hoslanmaz. Issize, piyasa bunu cignemis, begenmemis, posa gibi tukurmus gozuyle bakarlar. (Dogru ya "iyi" bi sey olsan niye issiz kalasin ki?) O yuzden CV'lere o donem icin "danisman" vb. falan yazilir. Bu arada, bir sonraki is gorusmesinde gelebilecek muhtemel "ne danismani, ne danistilar sana" falan gibi sorulara cevap uydurulur.