İLLE DE MEMLEKETİM Popüler

İLLE DE MEMLEKETİM

Ekmek arası bir ziyafete sıkı sıkıya sarılmış küçük bir gazete parçasından bana gülümseyen bir ilan… Her şey bir yarışma ilanıyla başlamıştı o gün… Yaz diyordu ekmeğime sarılı gazetede can çekişen sözcükler… Sözcükler kan kaybından ölmek üzereydi . Neye,kime ne zaman ne yazacaktım. Nefes almaktan zorlanan sözcükleri konuşturmayı başardım. “Ata’ya mektup yaz” delikanlı diyordu ihtiyar gazete parçası. Ölüm döşeğinden çağlayan miras deminde hecelerdi bana fısıldanan. Soluğu kağıdın ve kalemin gölgesinde aldım bir koşu. Bir sebep gerekmezdi Atatürk’e dokunmak için. İçini dökmek hiç olmadığı kadar bedava. Yüreğimde yıllanmış sözcükler mektup kağıdına sarıldı o an . Atatürk’e selam ettim ve başladım yüreğimi dökmeye. Ben hiç tükenmezcesine yazıyordum ve o sırtımı sıvazlıyordu ben yazdıkça. Ben terk etmezcesine sarılıyordum ve o elimi tutuyordu ben sarıldıkça… Atatürk sevmiş mektubumu…Beni ve diğerlerini doğduğu eve çağırdı hemen. Selanik’e, Ata’mın ilk nefesini aldığı, onla beraber umutların da doğduğu o küçük ama şirin evine davetliydik. Mektupları koynumuza sarmaladık ve çıktık bir Haziran sabahı Selanik’in her yanı İzmir kokan yollarına… Bu nasıl bir benzerlik Tanrım, kilometrelerce uzakta memleketimdeydim sanki. Türk olduğumuzu öğrenir öğrenmez yüzlerde oluşan gevrek gülümsemeler de cabası. Akdeniz insanıyız velhasıl, kan çekiyor illaki. Ne Yunan düşmanlığı, ne Türk düşmanlığı… Tam tersi birbiriyle yüzlerce yıl sıcak bir münasebet içerisinde bulunmuş bu iki toplumun kültüründeki benzerlikler, sıcak bir misafirperverliği beraberinde getiriyordu. Şu önyargı ne lanet bir hastalık. Neyse ki bu ülke ile olan diplomatik gerginliği bir kenarı bırakıp durumun insani boyutuna canlı kanlı tanık olduğumda, önyargıların ne denli fanatik bir tavır olduğunu bir kez daha anladım.

Yunanistan’da her şey o denli bizdendi ki… Gülümsemeler, yemekler ve hatta sözcükler... Bir de şu rakı ve baklavayı sahiplenmeselerdi çok iyi olacaktı ama olsun o kadar. Bu konuda inatçılar bir hayli. Rakı da bizim baklava da diyorlar. Bize sarıldılar, güldüler, oynadılar; ancak söz konusu bu tartışmaya gelince damda pabuç bırakmıyorlar. Neyse dedik pek inat etmedik. Selanik’te ulu önderin doğduğu eve ziyaretimiz tarihi ve özel bir kareydi bizler için. İnsan için belki bir kereye mahsus bir duygu. Evin çevresinde Atatürk’e duyulan saygı, evin müzeye çevrilmesinde Yunan tarafının yaptığı jest her şeyi özetliyor aslında. Kalabalık kafilelerin Ata’nın evinin ziyaretini bir süre bekledikten sonra sıra bize gelmişti. Yunanistan’da kendimi hiç bu kadar ev sahibi hissetmemiştim. Yunan görevlilere veya halka “ Burası bizim evimiz, burası bizden sorulur” bakışlarıyla şımarık saatler yaşıyorduk. Ata’nın üç katlı evinin her odası başka bir güzelliğe tanıklık etmiş. Eski gazete manşetleri, duvarda asılı zamanın tozunu yutmuş resimler, orijinalliğinden hiçbir şey kaybetmemiş elbiseler…

Ata’nın evi bütün ağırlığı ve asilliğiyle selamlıyordu ziyaretçileri. Ata’mızın evine yaptığımız bu anlamlı ziyaretten sonra Selanik şehir turuna kaldığımız yerden devam ettik. Meşhur Beyaz Kule, Kordon, Döner Kule , Fuar , Selanik kalesi ve Aya Dimitros Kilisesi… Tarih selam ediyordu bizim küçük Türk kafilesine.

Selanik’te güzeller güzeli bir Türktü içimizi bu denli ısıtan: Meral İsmail. Selanik’in en büyük üniversitesinde psikoloji bölümünden başarıyla mezun olmuş pırıl pırıl bir genç. Bizi görünce bir başka parlamıştı onun da maviye çalan deniz gözleri. Kolay değildi, bir tutam Türk, bir tutam Yunan olmak onun için. Öyle bir kan çekmişti ki, henüz ilk saatte sıkı sıkıya sahiplenmiştik hepimiz Meral’i. Türk, gurbette Türkü bulur da bırakır mı hiç. Bırakmadık biz de zaten Merali. Meral, öylesine sıcak, öylesine sevecen ve öylesine dürüst bir gülümsemeye sahipti ki, yani dostlar Selanik’e sırf bu dünya tatlısı rehber için bile gidilir aslında.

Türk her yerde Türk diye boşuna dememişler. Biz orada da Türklüğümüzü gösterdik. Yoğun pazarlıklarla yüzde üç yüz dolaylarında indirim yaptırdığımız fayton gezisi hiç kuşku yok ki bu gezinin en akılda kalan anıydı. 8 kişi bir faytona biner mi? Eğer söz konusu Türkler ise elbette... Pratik zekalı milletiz sonuçta. Zavallı faytoncu amca “Durun, yapmayın, etmeyin” diyene kadar faytona çoktan binmiştik bile. Yapacak bir şey yoktu. Teslim bayrağını çekip gülmekten kendini alamadı faytoncumuz. “Deh deh dül dül” diyerek başladı kordon sefamız. Yol boyunca herkesin bize el sallaması, Türk olduğumuzu en az 1 kilometreden fark etmeleri çok keyifliydi. “Dökmeye geldik, sizi bir daha dökmeye geldik” diyerek el sallıyorduk sahil boyu. Kordon Kordon olalı böyle bir kafile görmemiştir herhalde. Ayağa kalkıp gülümseyenleri mi ararsın, balkonlarından el sallayanları mı… Hiç bu kadar gülmemiştim hayatımda. Bu yolculuğu unutamıyorum. Yunanistan’a gelip de bir tavernaya gitmemek olmazdı hiç. Akşam otelimizde bir süre dinlendikten sonra soluğu Selanik’in en hareketli noktasında bulunan bir tavernada aldık. Şu meşhur uzoların tadına bakmasaydık ölürdük. Balıklarımızı yiyip uzolarımızı kaldırdıktan sonra bir sürpriz bizi bekliyordu. Tavernada canlı müzik yapan grup bir anda yanımıza yanaştı. Ve bize ne çalsalar beğenirsiniz. Yürü yavrum yürü, Konyalı yürü. Evet evet. Şaka gibi ama Yunanistan’da bir Konyalım rüzgarıdır gidiyor. Ardından yarım yamalak Türkçeleriyle “Rampi Rampi Maşallah” şarkısını söyleyerek masamızı iyice coşturdular. Bu jest gecenin unutulmazlarındandı. Ertesi gün rotamız Atina’yı gösteriyordu. Yunanistan’ın en büyük metropolü Atina adeta bir tarih cenneti. Ancak başınızı nereye çevirseniz bir turiste rastlamanız mümkün. Bu kozmopolit yapısı Atina’nın bir karakterinin oluşmasını engelliyor. Selanik çok net bir şehirdi. Küçük ve oldukça bariz bir yer. Ancak Atina, ciddi bir nüfus yoğunluğuna ev sahipliği yapıyor. Pakistanlı, Makedon ve Nijeryalıların yoğun olarak bulundukları bir şehir. Her karesi turizme hizmet ediyor. Bunun da karşılığını fazlasıyla alıyorlar. Acropolis, Agora, Zeus Tapınağı, Parlamento Binası, Syntagma, ve Omonia alanları, Panathenrian Stadyumu burada rehberimiz aracılığıyla gezdiğimiz yerlerdi.

Bütün bu güzelliklerin ve arkamızda bıraktığımız anıları şöyle bir kenara bırakıp başka bir şey söylemek istiyorum. Bu tip gezilerde şunu bir kez daha çok iyi anlıyorsunuz. İsterseniz dünyanın en güzel köşesine gidin, isterseniz cennette ağırlanın hiç fark etmez, gurbet elde olduğunuz zaman kafanıza şu dank ediyor bir şekilde. Ah memleketim, benim canım memleketim, benim güzel insanım. Bu hissiyatın gittiğim ülkeyle hiçbir ilgisi yok. Tam tersi Yunanlılar inanılmaz misafirperver ve sıcaktılar. Ancak yine de gurbette nefes almak, tuhaf bir hissiyat. Bir sabah uyandığınızda pencerenizden gördükleriniz ve gözünüz, hala tanışmayı becermedilerse, yolda yürüdüğünüzde bir dostunuza kendi anadilinizin tüm lezzetiyle “günaydın” demekten mahrumsanız, gurbetin dikeni elinize çoktan batmıştır demek. Güneş yine bilindik güneş, üstelik aynı mesafeden bakıyor insana. Ancak kendi memleketinde olduğu kadar güzel selam veriyor mu sanki. Orada öyle büyük bir iletişim açlığı yaşıyorsunuz ki bir yerlerde mucizevi eseri bir Türk’le karşılaşsanız emin olun hiç beklemeden ona sarılırsınız. Böyle geziler böyle deneyimler arada muhakkak olmalı. Çünkü başka diyarlara göçmek insanın memleketine olan sadakatini öylesine kuvvetlendiriyor ki... O beğenmediğiniz şehirler, semtler, evler, o beğenmediğiniz insanlar, o utanç duyduğunuz kavgalar, gürültüler bile öylesine özlenilir oluyor ki. Şu son 15 günden beri yaşadığım coğrafyaya olan bakış açım muazzam bir şekilde değişti. En büyük özgürlük, kesinlikle ve kesinlikle yaşadığın, dilini bildiğin, yemeklerine aşık olduğun, şarkılarını dillendirdiğin bu topraklardaymış meğerse. Yurtdışına çıkmak küçük bir psikolojik terapi gibi bir şey aslında. Kısa bir süre içinde size yaşattığı deneyimler sayesinde perspektifinizde büyük değişimler yaratabiliyorsunuz..

Bütün bunların ışığında benim hepinize tavsiyem, yaşadığınız topraklardan nefret etmeye başladığınız ilk anda hiç durmayın ve üç günlüğüne bile olsa dilini, kültürünü hiç bilmediğiniz bir ülkeye koşarak gidin, gezin ve bir süre sonra geri dönün. Geri geldiğinizde doğduğunuz diyarlar, iki kolunu ardına kadar açıp sarılmak için havaalanında sizi bekliyor olacaktır… Ve siz hiç durmayın, sımsıkı sarılın ona… İnsanın kaç tane memleketi var ki dostlar…