Bir hastalığın hasta tenindeki tezahürü ile iftar çadırlarının bir ülkenin tenindeki tezahürü aynıdır. Bütün abartmalara, süslemelere ve düzülen methiyelere inat; ortada duran bir ülkenin, bir toplumun ve en nihayetinde bütün dünyaya hükmettiği iddiasındaki bir sistemin ayıbı, utancı ve çaresizliğidir. Bir şehrin en görkemli alanlarına niçin iftar çadırları kurulur?

Ermenek’ten çıkıyorduk. “Sayende Ankaralı da olduk” dedim, arkadaşa. “Malzeme demiyor muydun, daha ne istiyon! Ankaralı demesem, Miralay Onbaşı Hacı Amca’nın, hikayesini nereden bilecektin?” “Miralay Onbaşı! Şimdi mi uydurdun bunu.” “Yazarsın. Bu da benden olsun.” “Askere kötü davranmadığını mı!” dedim, övgümün üstünü bir an önce kapatmak isteyerek. İkimiz de gülmeye başladık, simitçiden sonra Miralay Onbaşı iyi gelmişti.

Uzun zamandır kafam hayli karışık. Biraz da ilgisizlikten, 12 Eylül Referandumuna ne demem gerektiğine bir türlü karar veremiyorum.  Giderek HAVET noktasına sürüklendiğimi hissediyorum. Evet de desek hayır da desek her  anlamda tarihi bir sınavın arifesinde olabiliriz. Bu, benim gibiler için can sıkıcı bir durum.