Asfalt düz, siyah ve pürüzsüzdü Malatya’da. Malatya, seyyar satıcı tablasında kesme bir üzüm salkımıydı. Sonbahar ve okul mevsimiydi ülkemde. Kamyonlar doluşmuştu her yere. Bir hüzün akıp gidiyordu yollarda. Yollarda, bilmem kaçıncı ordudan bir konvoy... Ağır, mağrur, “memleketin tek sahibi benim” vitesinde yol alıyordu. Geçmek olmaz; ardın sıra gitmek ve belki de durmak mevsimiydi. Boydan boya bir asker yeşiliydi coğrafyam. Yollardaydık...

Mesleğim gereği ülke içinde çok farklı şehirlerde olmam gerekirdi. Ancak başka bir şehire gitmem gerektiği her seferinde müdürlerimle tartışırdım, Ankara ya da İstanbul'un dışına çıkmak zul gelirdi. Bir keresinde de Trabzon'a gitmektense uzun süre işsiz kalıp evde hiçbir şey yapmadan pineklemeyi seçmiştim.

Suya atılan taşın yarattığı dalgaların kıyıya yaklaşırken yayılıp büyümesi misali, Minare-yasağı[1] tartışmasının yarattığı dalgalar da kıyılarımıza yaklaştıkça çap büyütmeye devam ediyorlar. Dalgalar vurdukları her kıyıdan farkı bir ses çıkartıyor.